چشمان تو شناسنامه ي من است

نگاهی به رباعی های اصغرعظیمی مهر

سید جعفر عزیزی — Sat, 10 Mar 2012 13:32:18 GMT

اول اینکه پیشاپیش فرارسیدن نوروز باسانی نماد هویت ایرانی را به همه ی دوستان عزیز تبریک میگویم

دوم اینکه نوشته ی زیر حاصل عادت دیرینه ی من است که هر کتابی را که میخوانم در حواشی آن مطالبی یادداشت میکنم حال میخواهد شاعری جوان چون این دوست عزیز باشد یا رمانی از نویسنده ای گمنام یادیوان حافظ و ازین قبیل .حاصل این نوشته ها گاه مکتوب میشود گاه این مکتوب چاپ میشود و گاه...مثلا همان سالهایی که دوست عزیزم سیامک بهرام پرور کتابش را چاپ کرد مجموعه ی نکاتم را مرتب کردم برایش پست کردم دستور داد در جلسه ی نقدش که در تهران بود و با حضور چند نفری از منتقدان هم روزگاربرگزار میشد حضور داشته باشم علی رغم اطلاع رسانی اش در مطبوعات و فضای مجازی خواهش کردم بنده را معاف کند خواست نقد را جایی چاپ کند باز هم مخالفت کردم و گفتم سیامک عزیزاین نکات را برای خودم و خودت نوشته ام همینکه خودت خوانده ای کافی است.جالب اینکه از آن نقد مفصل همان یک نسخه را هم بیشتر نداشتم خلاصه اینکه نگاه زیر به سفارش حوزه ی هنری و درخواست غیر مستقیم شاعر این مجموعه نظم و ترتیب زیرراگرفت وگرنه دوستانی که مرا میشتاسند میدانند دیگر حوصله ی روزهای جوانی را ندارم که...

سوم اینکه محسن عزتی که آفرینش های هنری حوزه را بر عهده دارد از یکی از همکارانش خواسته بود نوشته ی بد خط مرا تایپ کند و برایم ایمیل کند که در اینجا درمعرض دید دوستان گذاشته شوداز هردوانشان سپاسگزارم

آخر اینکه دوستانی گله کردند چرا دراین نقد در سطح زبان باقی مانده ای راستش دلیل این بود که این سطح آنقدر برایم جای حرف و حدیث داشت که مجال نگاهی دیگر حداقل در آن زمان از من گرفته شد ضمن اینکه از متن شتابزده ی این نوشته عذر خواهی میکنم که این نوشته چون همراه نقدی شفاهی ارایه شد نکات به صورت تلگرافی اشاره شده اند...با ارزوی موفقیت برای این دوست خوب و جوانم..نگاهی کوتاه به دفتر رباعی های او داریم...

نگاهی به مجموعه ی رباعی اصغر عظیمی مهر

نفر برگزیده ی جشنواره های شعر جوان کشور(بندر عباس) شبهای شهریور، شعر محمد علی بهمنی، شعر دفاع مقدس، غدیر، عاشورا و ...

کارنامه ی شاعر، کار نگارنده ی این سطور را از حیث رعایت اصول خوانش و حتی نقد صحیح که باید به جنبه های مثبت و منفی یک اثر بپردازد راحت کرده است. تا آنجا که میدانم برگزار کنندگان چنین برنامه هایی از چهره های شاخص ادبیات این مرزو بوم اند و این کارنامه مؤید این است که ملاک های شعر موفق معاصر در رده ی سنی جوانان، درا شعار عظیمی مهر دیده می شود و حتی برای دوستانی که دسترسی به معیارهای چون حضور در این جشنواره ها ندارند مقایسه ی اشعار خود با چنین شاعرانی، برای درک جایگاه ادبی شان بسیار اهمیت دارد. مگر آنکه خدای ناکرده کسی با معیار دانستن چنین برنامه هایی با صرف هزینه های مادی و معنوی بسیار، مخالف باشد که این حکایت دیگری است ... لذا در این مجال کوتاه تنها نکاتی را که احساس می شود شاعر باید بیشتر به آنها توجه می کرد، ذکر کرده ام جدا از نقد تأثیری
( Impressionistic criticism ) حداقل برای کسانی که مخاطب جدی ادبیات هستند یکی از معیارهای ادبیات فاخر، سلامت و رعایت اصول زبانی و دستوری و التزام به قاعده های شناخته شده است. چه کسی می تواند شک کند یکی از دلایل ماندگاری شکپیر همین سلامت زبان است در آن حد که هنوز انگلیسی درست را با آن متون می سنجند؟ و اگر کسی بگوید در شعر کلاسیک محدودیت های وزن و قافیه شاعر را مجبور به رعایت نکردن اصول می کند آیا نباید گفت راز ماندگاری شاعرانی چون حافظ رعایت همین اصول با محدودیت هایی است که از آن حرف می زنیم؟

هنجارها را باید رعایت کرد مگر آنکه این گریز از هنجار، در فرم یا محتوای اثر برای رسیدن به کمال، تأثیرگذار باشد همه موافقند که هنجار گریزی آگاهانه و عدول از نرم در سبک های شخصی را نباید با زبان پریشی و پریشانی سبکی حاصل از کم مایگی خالق اثر اشتباه گرفت.

این نوشته چند بخش دارد الف)مشکلات مربوط به دستور واصول نگارش ب)مشکلات مربوط به قافیه و عروض ج)ابهامات د)ابیاتی که در شان این مجموعه نیستند

الف) مشکلات مربوط به دستور و اصول نگارش

1) ساخت نادرست :

- کوهی که بجز رنج نجوییده منم ،ص45، نجوییده[است] ماضی نقلی است از مصدر « جستن» بن ماضی این مصدر برای ساخت ماضی نقلی«جست» است که شاعر به اشتباه از«جویید» استفاده کرده است یعنی« نجسته» صحیح است.

- آنچه در دست تو هست تابوت من است،ص 41،« هست» با« است» تفاوت بار معنایی دارد و پیداست که منظور شاعر« آنچه در دست توست» بوده است.

- ناز تو که در تمام زن ها جاری است / اسلیم تنت در همه تن ها جاری است، ص 25، نادرست بودن و اضافه بودن«که» که حرف ربط وابسته ساز است در حالیکه مصراع دوم وابسته به مصراع اول نیست؛ ناز تو در تمام زن ها جاری ست. لذا«که» فقط برای پر کردن وزن آمده است.

- اسمت را بگذار به گردن بکنم،ص 36، به گردن کردن به جای به گردن انداختن، البته در کردی کرمانشاهی به همان صورتی که شاعر آورده، استفاده می شود.

- صد بار دگر به دنیا آیم،ص 83، علاوه بر استفاده از مخفف«دگر» به سبک قدما، امروزه برای ساخت مضارع التزامی از بن مضارع و شناسه با جزء پیشین«ب» استفاده می کنند یعنی«بیایم» باید به جای ساخت قدیمی«آیم» به کار برده شود.

- از پا دیر افتادم،ص51، فعل مرکب نمی تواند گسترش پذیر باشد لذا آمدن«دیر» بین اجزای آن به خاطر ضرورت وزن بوده که اگر نگوییم اشتباه است ضعف تألیف محسوب می شود.

- جاری شو به شریان هایم،ص31، حرف اضافه ی اختصاصی جاری شدن«در» است نه«به» جاری شو در ...

2) عدم تطابق زمان افعال :

- شب می لولد میان گیسوهایت / خورشید نهاد سر به زانوهایت،ص18، شب می لولد، خورشید نهاد مصراع اول مضارع استمراری و مصراع دوم ماضی ساده .

- آرام شود پلنگ وقتی از سینه ی برکه می نوشد،ص10، وقتی می نوشد آرام شود، قاعدتاً باید فعل دوم«می نوشد» باشد.

- شلوارم اگر اجازه ام را بدهد / دست از سرپای هرزه ام بردارم،ص35، علاوه بر اینکه آمدن«را» اگر مفعولی باشد بین فعل« اجازه دادن» غلط است و اگر آن را متممی در معنای«به» بدانیم مطابق نرم امروز زبان نیست. بین«بدهد» و «بردارم» تطابق وجود ندارد و باید مثلاً« بر می دارم» باشد و گرنه جمله ناتمام می ماند و مخاطب منتظر؛ اگر شلوارم به من اجازه بدهد دست / از سر پای هرزه ام بردارم...[؟]

- وقتی که انارها ترک می خورند / لبخند تو را به من آوردند، ص 50، که به جای ماضی استمراری با توجه به مصراع بعد باید ماضی ساده بیاید: وقتی ترک خوردند... به من آوردند

- زن ها موجودات عجیبی هستند، با گریه جهان را در مشت گرفتند،ص78، وقتی می گوییم «هستند» یعنی هم اکنون نیز اینگونه است لذا باید فعل دوم ماضی نقلی باشد که از زمان گذشته شروع شده و هنوز هم ادامه دارد نه فعل ساده که اتفاق افتاده و الان اثری از آن نمی یابیم؛ در مشت گرفته اند ...

- در چشم تو زل زدم نمی دانستم / عمری به درون قبر خود خیره شدم،ص 48، نمی دانستم عمری به قبر خود خیره شدم؛ اشتباه بودن زمان فعل کاملاً مشهود است مخصوصاً با حضور« عمری».

- کاغذ تا شد، مداد ساکت می شد / رود از تب انجماد ساکت می شد،ص67، مصراع اول و دوم بی ربط به نظر
می رسد امّا به هر حال باید« کاغذ تا شد مداد هم ساکت شد» باشد یا کاغذ تا می شد مداد هم ساکت می شد و ...

- ای کاش بدانم آن قطاری که تو را / می برد چه سودی از جدایی می برد،ص45، فعل اول مضارع و افعال بعدی ماضی اند در این شرایط می گوییم ای کاش می دانستم چه سودی می برد(با ضم ب) یا ای کاش بدانم چه سودی می برد(با فتح ب)

3) مباحث مربوط به «را»

امروزه«را» تنها، نقش نمای مفعول است که بی فاصله باید بعد از مفعول بیاید و استفاده از گونه های دیگر آن مثل«فک اضافه»،«متممی» و... مربوط به دستور تاریخی است و کاربردی ندارد. عدم رعایت این نکات ضعف زبان محسوب می شود ضمن اینکه این نقش نما تنها در شرایطی خاص و اگر جمله را دچار ابهام نکند می تواند حذف شود:

- سیبی که به سر گذاشتی را بردار،ص56، علامت مفعول با فاصله آمده است؛ سیبی را که ...

- من را اندوه شکست نیست، ص 12،/ ماه دلبسته ی سر سپرده را ماند،ص75 / من باروی فرو ریخته را مانم،ص 32،/ جاده ای نیست مرا،ص12،/ که«را» در آنها به معنای حرف اضافه به سبک قدما آمده است.

- من مثل انار بودم و اشعارم / آنقدر مکیدند چروکم کردند،ص 12، گذشته از تصویر نا مناسب انار چروکیده فعل دوم یعنی«مکیدند» سه جزیی گذرا به مفعول است در حالیکه در این جمله مفعولی دیده نمی شود و اگر نهاد را محذوف بدانیم مثلاً«آنها» و اشعار را مفعول بدانیم کمبود «را» ی مفعولی احساس می شود که البته استنباط بنده همان قرائت اول است.

- انگیزه ی جاری شدن از رود بپرس، ص46، به نظر می رسد انگیزه ی جاری شدن را از رود بپرس صحیح است یعنی باز هم کمبود نقش نمای مفعولی و وقتی این نقش نما وجود ندارد می توان هر کلمه ی دیگری را مفعول بدانیم مثلاً می توان گفت؛ انگیزه جاری شدن از رود را بپرس مثل؛ انگیزه قتل را بپرس.

- کز کرده و جمع کرده زانوهایش، ص70، کمبود همان نشانه مفعولی بعد از«زانوهایش» کاملاً مشهود است و گرنه می توان زانوها را نهاد گرفت که جمله بی معنی می شود.

- در زیر شکنجه خواب من را برده است، ص 54، خوابم برده است، فعل ناگذر یک شخصه است یعنی فعلی که فقط به نهاد احتیاج دارد و تنها با ساخت سوم شخص مفرد به کار می رود که به جای شناسه، ضمیر به پیوسته ی مفعولی یا اضافی شخص فعل را نشان می دهد: خوابم برد، خوابش برد و ... لذا آوردن «را» مفعولی نادرست است و اگر خواب را نهاد بدانیم که بعید می دانم مورد نظر شاعر باشد مثل اگر دنیا را خواب ببرد فلانی را آب می برد آنگاه جمله ی مورد بحث احتیاج به متمم فعلی دارد که باز هم ساختار غلط است.

4) افعال قدیمی و شیوه ی ساختاری قدمایی :

- اسرار نه از برای گفتن باشد،ص15، ضمن اینکه اسرار برای گفتن نباشد قدیمی است، در همین شیوه هم از روشی قدیمی تر یعنی جدا کردن پیشوند منفی ساز«ن» برای تأکید استفاده شده است و در ادامه می گوید شب ها نه فقط برای خفتن باشد که علاوه بر نکته ی بالا، آمدن«خفتن» به جای«خوابیدن» جای بحث دارد.

- در خاک نهادمت،ص40،/ پرهیز از تو به هیچ جایم نرساند،ص47 / کمین می زندم، زمین می زندم،ص 83، که به جای تو را در خاک نهادم، من را به هیچ جا نرساند و به من کمین می زند و من را زمین می زند، آمده است.

- آنها پشت پایم زده اند،ص 85، به جای به من پشت پا زده اند.

5) استفاده از کلمات عامیانه و گاه اشتباه

- تاکستانی که توی آتش می سوخت، ص 29،«تو» به جای «در» آن هم در شرایطی که کل ر باعی زبانی فاخر دارد.

- بعد از تو چطور بی تو پرواز کنم؟،ص46،« چطور» به جای مثلاً چگونه

- تو آن ور خطی من این ور خط، ص 52،«ور» به جای طرف

- با لنگر کشتی اشتباهی نگرفت، ص69، اشتباهی گرفتن به جای اشتباه گرفتن که خود اشتباه گرفتن متأثر از ترجمه است و البته تنافر حروف پشت سر هم آمدن«ش»را به خاطر ادغام نمی توان ندیده گرفت.

- بین شب و روز جابجایی شده است، ص 30، بین دو چیز جابجایی شدن به جای جا به جا شدن دو چیز. جالب اینکه شاعر گاه برخلاف این زبان علاوه بر مواردی که در بخش فعل بحث شد از ترکیباتی مثل« فکر نمودن» به جای فکر کردن؛ فکر همه چیز را نمودم،ص 41، پرگشتن به جای پر شدن« پر گشت تمام چاله ها...»، ص 53، در شهر نبردی از من به پا گشت، به جای شد،ص 52، با اشارتت زنده شدم،ص26، به جای اشاره ات، استفاده کرده است. یا ترکیبی مثل درب بهشت در ص 47 .

- استفاده ی نادرست از کلمه ی«کمین»، هر جا تله ای است در کمین می افتم، ص 13، باد در کمین می افتد که احتمالاً به جای کمند یا دام به کار برده شده است.

- هر مرد که بی تو زندگی کرد یقین ...، ص 57، یقین به جای یقیناً که قید نشانه دار است.

ب- مشکلات مربوط به قافیه و عروض

- اینگونه مرا واله و وامانده نکن .../ در کار جهان خویش درمانده نکن، ص 54، قافیه کردن وامانده و درمانده با توجه به هم معنا بودن«مانده» که باید اساس قافیه به پیشوند برگردد یعنی«وا» و «در» اشتباه است.

- این درد عمیقی است که در من جاری است / ... لبخند عمیقی است که در من جاری است، ص 9، بیت اصلاً قافیه ندارد.

- قافیه کردن مشوش و سرکش،ص11، اقتصاد زبان یا هر عامل دیگری باعث شده امروزه«سرکش» را به صورت«ک» مکسور بخواهیم لذا قافیه کردن آنها در شعر و زبان امروز نادرست است.

- روح تو به جسم مانکن ها جاری است،ص25، می دانیم که«ن» ساکن بعد از مصوت بلند محذوف است لذا این مصراع یک هجای کوتاه کم دارد مگر اینکه آن را«مانکن» با مکسور کردن«ن» بخوانیم.

- تو جلوه ای از کاج کریسمس هستی،ص56، اگر این اشعار ترانه بودند می توانستیم با تغییر لحن ایرادهای عروضی آن را ندیده بگیریم مثل مورد بالا اما اشعار این مجموعه بر اساس قالب باید از قواعد تعریف شده ی عروضی پیروی کنند. در این مصراع«ریس» در کلمه ی کریسمس هجای کشیده است که از یک ص.م بلند.ص درست شده است که شاعر آن را هجای بلند گرفته است. ضمن اینکه نباید فراموش کنیم کلمات دخیل فرنگی هنگام تلفظ، قواعد واجی زبان مبدأ را می گیرند و نمی شود نوشت کریسمس و خواند کرسمس! همانطوری که شاعر به درستی در جای دیگری«ویت» را در کلمه ی ویترین به صورت هجای کشیده به کار برده است« در پشت تمام ویترین های جهان» این نکته ی اخیر یعنی که شاعر نیز با نظر و استدلال بنده در مورد اینگونه کلمات موافق است.

« شهبانویی با ساز و دهل می گذرد»ص 36، ناگفته پیداست که هجای«یی» در وزن شعر کاملاً اضافه است و درست آن«شهبانو» است که درا ین صورت تبدیل به اسم خاص می شود و بعید می دانم این مصراع در وصف همان اسم خاص معروف باشد مگر اینکه تلفظ عجیب و غریب«شهبانویی» را به صورت« شهبان ی»(به ضم«ن» و کسر«ی») بپذیریم یا اینکه «شهبان یی»(با ضم«ن») که در این صورت هم نمی توان طبق هیچ اختیاراتی در عروض هجای کشیده ی«یی» را کوتاه فرض کنیم زیرا شرایط استفاده از این کار وجود ندارد هر چند در ظاهر با تغییر لحن مشکل حل خواهد شد همانطور که در ترانه مرسوم است.

- « پاهای من از دویدن عاجز می شد»ص 17، برای درست شدن وزن این مصراع باید آن را د/وی/د/نا/جز، بخوانیم، اما نباید فراموش کرد«ع» نمی تواند با کلمه ی ماقبل خود ادغام شود و این خصوصیت تنها در«ا» امکان پذیر است که به آن اختیارات زبانی؛ امکان حذف همزه می گویند.

- «شب می پیچید به پای بیمارستان»ص 59، هر کس که با عروض آشنایی دارد می داند که اینجا بعد از فعل یک هجای کوتاه اضافه آمده است و نمی توان گفت«می پیچد» بوده است و مثلاً غلط تایپی است زیرا فحوای کلام ایجاب می کند با توجه به تمام افعال این رباعی که ماضی است همین« می پیچید» منظور شاعر بوده باشد.(ضمن اینکه شاعر هنگام ارایه ی نقد همین تایپ را درست دانستند)

- « یا آبروی امیر هم می ریزد»ص 78، به سبک قدما باید«رو» را«رُ»(با ضم) خواند.

- برج و بارویی، سوسویی(ی نکره) بهتر بودیکسان بودن نوع«ی» در مصراع آخر هم رعایت می شد در حالیکه در مورد آخر«ی» نسبت آمده است،ص24.

ج) ابهامات

- چیزی دیگر ندارم از دست دهم / چوپان پسر مرده مرا می فهمد،ص10، گذشته از فعل قدیمی«دهم» به جای «بدهم» چرا چوپان پسر مرده؟ قاعدتاً باید چوپان گوسفند مرده یا پدر پسر مرده باشد.

- بر سینه ی تیر خورده ام یخ مگذار / خونابه ی نعش من روان خواهد شد، ص 14، مصراع دوم جواب«چرا» ی مفروضی است در ادامه ی مصراع اول. ولی مصراع دوم نه دلیلی منطقی است که آن را «مذهب کلامی» بدانیم و نه دلیلی شاعرانه که آن را«حسن تعلیل» بخوانیم.(اگر یخ بگذار باز هم راهی به دهی داشت که مثلا روی جنازه ها یخ میگذارند ولی شاعر همین مگذار را تایید کردند)

- تکلیف مترسک از خموشی نگذشت / از«ضمن سکون به سخت کوشی» نگذشت / خشکید عرق به گیجگاهش اما / باد از سر دشت برف پوشی نگذاشت، ص 71، مرجع ضمیر«ش» در «گیجگاهش» مبهم است. قاعدتاً باید تکلیف مترسک باشد زیرا مرجع ضمیر باید قبل از ضمیر بیاید، اگر اینگونه است پس « عرق به گیجگاه مترسک خشکید امّا باد از دشت برف پوشی بگذشت!» تعقید معنوی دارد .

- وابسته ی سرسخت درختان – جنگل / حسرت به دلش مانده بیابان بشود،ص 73، تناقض بیت آشکار است. با توجه به صفت سر سخت، وابسته، بار و معنای عاطفی مثبت دارد نه مثلاً به معنای اسیر و تعلق از روی اجبار، لذا اینکه چیزی با سر سختی وابسته به چیزی باشد و بخواهد از آن بگریزد قابل توجیه نیست حتی اینکه خود جنگل را مجرد از درختان بدانیم پذیرفتنی به نظر نمی رسد که جنگل همان مجموع درختان است

- انگار که برکه کهکشانی از آب/ نیلوفرها سفینه ی مرداب اند،ص 73، شاعر که برکه و مرداب را یکی دانسته و جدا از
این، حشو هم به شعر لطمه زده است و باید می گفت برکه کهکشانی از آب ا ست و نیلوفرها سفینه های آن. نکته ی دیگر اینکه نیلوفرها سفینه های مرداب اند، منظور بوده است که شاعر به خاطر وزن سفینه را مفرد آورده است.

- تا زخم زمین بخیه شود هر سروی / در دست خداوند درفشی باشد،ص 74، دغدغه ی مضمون آفرینی و فریب جلوه های قافیه باعث شده که مفهومی مثل بخیه زدن با درفش ایجاد شود. نباید فکر کنیم چون زمین بزرگ است وسیله ی بخیه زدن باید بزرگ باشد!. باید دقت کرد مراعات النظیر ایجاب می کند وقتی از بخیه زدن حرف می زنیم چیزی غیر از درفش احتیاج داریم و اینکه فعل مصراع دوم هم کاملاً قدمایی است.

- دل بسته ی سرسپرده را می ماند/ یک کتف به هدیه برده را می ماند،ص 75، توصیف ماه است با توجه به بیت بعد اما اینکه ماه مثل کتف به هدیه برده است خارج از خیالپردازی ذهن نگارنده ی این مطلب است.

- هر برگ که بر زمین می افتد/ بر سینه ی خاک لنگر پاییز است، ص 67، روی زمین همان سینه ی خاک است و حضور یکی از دو تصویر اضافه است. از دیگر موارد حشو می توان به« لکنت گنگ لال ها» که لکنت لال ها ترکیب درستی نیست،ص 9، گر شعر وهنر نبود من می مردم،ص 16، که گویی شعر هنر نیست،« کمرگاه تن» در گیسوی رسیده تا کمرگاه تنت که تن اضافی است،ص19، در هر چشم تو ماه بدری دارم،ص33، که بدر همان ماه کامل است. این رشته سر دور ودرازی دارد که از ضرب المثل« این رشته سر دراز دارد» استفاده کرده که به خاطر وزن به این شکل در آمده است.

تکرار دوباره«یک عمر» در بیت اول و دوم یک رباعی؛ یک عمر گدای عشق بودن سخت است .../ وقتی که تو قسمتم نباشی یک عمر...،ص 83/ شب های سیاه گیسوانت تاریک،ص 41، با توجه به آوردن تاریک لزومی به ذکر صفت سیاه برای شب نیست.

- در بستر تو که سنگ قبری است سپید/ بگذار شبیه مرده عریان باشم،ص، علی رغم اینکه می دانیم شاعر می خواسته عریان بودن خود را بر بستر سپید معشوق آرزو کند، تصویر موفقی نیست؛ تشبیه بستر معشوق به سنگ قبر، خود تصویر مرده در سنگ قبر به جای بر سنگ قبر، و اینکه منظور مرده ای عریان بوده نه" شبیه مرده، عریان "که به ذهن اینگونه می رسد، مگر مرده حتماً عریان است؟ چون شاعر وجه شبه(به عنوان صفت مشترک مشبه و مشبه به) بین من(شاعر) و مرده را عریان بودن دانسته است.

- چون موج که بر شقیقه هایت می ریخت / انگشتم بی قرار شد ناگاه،ص 26، انگشتم بی قرار شد مثل موجی که بر شقیقه هایت می ریخت. مشبه به مقید است و آیا می توان تصویر موج بر شقیقه را تصور کرد و اصلاً مگر موج بر شقیقه می ریزد؟ می توانست بگوید چون موی که بر شقیقه هایت می ریخت.

- تو دختر شاه پریان بودی و من/ در قلعه ی بی پنجره زندانی تو، ص 57، وقتی از تلمیح سود می بریم نمی توانیم از عناصری داستانی که زاییده ی خیال ما هستند استفاده کنیم تا آنجا که بنده به یاد دارم هیچ کس در قلعه ی بی پنجره اسیر دختر شاه پریان نبوده است.

- رب اشرح لی... اگر که صدری دارم / در هر چشم تو ماه بدری دارم / انا انزلناه ... به خوابم امشب / هر لحظه کنارت شب قدری دارم، ص 33، استفاده از آیات حتی در شعرهای عاشقانه سابقه ای طولانی دارد اما باید از آن ها درست استفاده کرد. مصراع اول مشکلی ندارد خدایا[سینه ام را] گشاده کن اگر صدر و سینه ای دارم امّا منادا در مصراع اول خداست در مصراع دوم معشوق. ما او را فرستادیم[در شب قدر] هر لحظه، امشب(پارادوکسی زمانی) کنار تو شب قدری دارم! واقعیت این رباعی فریب قافیه ها و تقلیدی نادرست از ابیاتی از این دست است که در شعر قدما و شاعران جوان معاصر نمونه های فراوانی دارد ولی کلام بی محتوا و فاقد معناست.

- وقتی باران به گیسوانت می خورد / نیلوفر زرد از تنت می رویید،ص 36، مصراع دوم هیچ ربطی به مصراع اول ندارد و تصویر گنگ و حتی بی معناست.

- چون بستن چشم محتضر قبل از مرگ / بگذار که چون سقف به تو زل بزنم،ص 44، آیا شاعر دوست داشته است بگوید بگذار به تو زل بزنم همانند چشم محتضر که به سقف زل می زند؟ اما ساختار کلام اینگونه است: بگذار مثل سقف به تو نگاه کنم(تصویری پذیرفتنی است که سقف به تو زل زده من هم همین کار را انجام می دهم) مثل بسته شدن چشم محتضر! چه وجه شبهی بین زل زدن سقف و بستن چشم محتضر وجود دارد؟ اگر می گفت مثل سقف به تو زل می زنم چون چشم محتضر باز پذیرفتنی بود اگر چه محتضر به سقف زل می زند نه سقف به محتضر و اگر چه آمدن دو ادات تشبیه(چون در مصراع اول و چون در مصراه دوم) کلام را سر در گم می کند!

- بعد از پل کهنه ای خروشان در مه / در خلوت یک قبر رسیدیم به هم،ص44، پل خروشان چه معنایی دارد؟ با توجه به اینکه صفت کهنه برای پل آمده است به هیچ وجه نمی توان گفت پل مجاز است از رود زیرا نه تنها قرینه ی صارفه ای وجود ندارد که پل مجاز است بلکه آمدن کهنه خود قرینه ای است که پل اینجا حقیقت است و معنایی ثانویه ندارد.

- خاکم که تو خون در سرشتم باشی،ص 47، خون در سرشت چه معنایی دارد؟ ضمن اینکه مگر خاک خون در سرشت دارد که شاعر خود را به خاک تشبیه کرده و وجه شبه خود و خاک را«خون در سرشت داشتن» دانسته است؟

- این نقشه که می کشند، چیزی غیر از / تقسیم به چند پاره ی زیبا نیست،ص 64، تعقید لفظی و معنوی بیت آشکار است شاعر دوست داشته است بگوید این نقشه ها چیزی جز تقسیم کردن دنیا به چند پاره نیست!

- شاید نور ماه صدایش باشد / دستان پرنده نیز پایش باشد،ص 66، نگاهی ست شاعرانه به درخت امّا باز هم شاعر در ارائه ی تصویر ناموفق بوده است. اول اینکه پرندگان باید باشد، دوماً باید نشانه ا ی می گذاشت که منظورم این است دستان پرندگان(نه پرنده) که روی درخت هستند در حقیقت می تواند پاهای یک درخت باشد که بر عکس شده یا ما آن را برعکس می بینیم و گرنه این که دست پرنده پاهای درخت است، تصویری مبهم است.

- رودی که دریا نرساند خود را / یک روز به جویبار بر می گردد،ص ، برگشتن رود به جویبار به تاوان نرساندن خود به دریا! مگر رود از اول مال جویبار است که اگر این کار را نکند به خانه ی خودش یعنی جویبار بر می گردد؟ چون فعل پیشوندی بر می گردد، فعلی است ساخته از فعلی ساده با تغییر معنا معادل رجعت و رجوع.

- کولاک شدید مه صدایت را برد،ص49، حضور«مه» در کولاک شدید غیر منطقی است.

- تو مثل دفینه های فرعونی که / هر کس که تو را به دست آورد شکست،ص 18، کجا خوانده ایم و یا اشاره به کدام داستان دارد که هر کس که صاحب دفینه های فرعون شود می شکند؟ ذهن من هر اتفاقی را می تواند تصور کند غیر از شکستن!

- سیمرغ که بال یافت، بالاتر رفت،ص69، حتی اگر از فعل«بال یافتن»! بگذریم مگر سیمرغ از ابتدا بال و پر نداشته که بگوییم حالا که بال و پر پیدا کرده و به قول شاعر بال یافته می تواند بالاتر برود؟

- گاه ظاهر کلام فریبنده است امّا در دوباره خوانی متوجه می شوی شاعر اسیر وزن شده و کلامش دچار پریشانی است. در یکی از رباعی ها در وصف درخت می گوید؛ مُهر درخت ماه، انگشترش آشیانه ی زنبور، تسبیحش، خوشه ی انگور و سجاده ی سنگچینش باغچه است. بحث من«سجاده ی سنگچین» است. وقتی مهُر انگشتر و تسبیح در معنای معمول به کار رفته است باید سجاده هم همینگونه باشد و اگر صفتی هم برای آن می آوریم نباید صفتی غیر واقعی باشد یعنی به جای سنگچین باید صفتی واقعی مثل رنگین می آورد چون در سه مورد قبلی مشبه به حسی است(تشبیه حسی به حسی) اما در یک مورد مشبه به خیالی است(تشبیه حسی به غیر حسی)ص 65.

- در خیلی از موارد احساس می شود شاعر مصراع آخر یا بیت آخر را سروده و بعد از آن ابیاتی در آغاز آورده که بی ربط است و قاعده ی کلی پیوستگی ابیات رباعی را به هم ریخته است چه ایرادی دارد اگر بیت زیبایی داریم آن را مثل خیلی از شاعران به عنوان بیتی«مفرد» ثبت کنیم؟

نمونه های این بحث در این مجموعه فراوان است که چند مورد ذکر می شود: در یک رباعی(ص66) مصراع اول راجع به بد و بدی است؛ بد چیست به غیر از...، در مصراع دوم راجع به دل است؛ دل صفحه ی پر از ... در بیت آخر به توصیف شاعرانه ی درخت بید پرداخته؛ این بید که ...، بیت آخر یک رباعی اینگونه است؛ تا مردمک چشم تو در اشک نشست/ انگار جزیره ای در آتش می سوخت. شاعر مجبور شد ه بیتی درا بتدا قرار دهد که با جزیره هم قافیه شود لذا هر چند این بیت وصف معشوق است اما بیت آغازین در وصف کرم درونی پیله است! در پیله شفیره ای در آتش می سوخت، انگار عشیره ای در آتش می سوخت،ص34 .

چون غارت قبرهای قبل از میلاد / خالی شدنم به هیچ جایی نرسید،ص86 .

از آنجا که مشبه به، غارت قبرها ست نه قبرها؛ لذا باید به جای خالی شدن می گفتیم: خالی کردنم، چون غارت قبرهای قبل از میلاد بدون فایده بود هر چند بار معنایی غارت مفید معنای وجود داشتن چیزی در جایی و بردن آن توسط کسی یا کسانی است و اینکه غارت قبرها بدون فایده بوده تناقض دارد و باید بگوییم منظور کندن قبرها بوده است.

- در ابروی تو کمان آرش می سوخت / از تهمت سودابه سیاوش می سوخت،ص19، ربطی بین مصراع اول و دوم هر چند همه از قهرمانان شاهنامه اند وجود ندارد و مصراع دوم امری بدیهی است که خود سیاوش نیز به آن اشاره دارد، هیچ کمکی به مصراع زیبای اول نمی کند. هر چند ابرو را هم چون قدما بایدابر(با ضم ر) بخوانیم .

- با اشک تو آب در گلم می شکند،ص 31، آب در گل کسی شکستن کنا یه ای غریب است و حاصل آفرینش شاعر که معنایی غریب و مبهم دارد. به راستی آب در گل شکستن چه معنایی دارد؟ می توان آن را کنایه ای از نوع«تعریض» که کنایه هایی شخصی هستند بدانیم و گرنه ...

د)ابیاتی که در شأن این مجموعه نیست.

- تأثیر تحرک تو بود اشعارم ص 18/ از سایه ی پلک خیشان می ترسم / از حالت چون رئیسشان می فهمم / من زاویه ی دید زنان را اغلب/ از رنگ کلاه گیسشان می فهمم( که می تواند در یک مجموعه ی طنز، شعر خوبی باشد)ص78، دردا که همای بخت اقبال نداشت،ص10،/ لبهای تو شراب مردافکن بود،ص 28، / کاخ آرزو،ص36، / انگار نشسته ای مستطیلی در من / چندی است که شکل سنگ قبری شده ام، که تصویری فانتزی و خنده دار دارد که تنها حس نوستالوژیک ما را به کارتن تام و جری بر می انگیزاند که تام چیزی را قورت می داد وبه شکل آن در می آمد. / خورشید به جای جنس بازاری توست،ص21،/ چون[زیرا] جوهر رویش است در گیسویت / موهای تو بعد مرگ هم می رویند،ص20، / در معبد حمام نمازت جاری است،ص24، لبخند تو یک پدیده ی کمیاب است،ص30، / هر راهرو طویل راهی ست حقیر،ص30، / بی آنکه بپرسند نظر دادی!حیف! زیبایی خود را به هدر دادی!حیف، که حرف اضافه ی«به» هم واقعاً حرف اضافه است!،ص37، به هدر دادن به جای هدر دادن / در سینه ی خویش قبرژرفی دارم،ص40، / باید که تمام راه ها بسته شوند / هر وقت که با سیل پلی میشکند،ص63، بیشتر شبیه توصیه های ستاد حوادث غیرمترقبه است . می گفت که ابر مادر باران است / سرمنشأ خاک خلقت انسان است / از ماهیت گذاره پرسیدم گفت یا آروغ کوه یا تف شیطان است،ص62، مصرا ع اول حرفی علمی است که گوینده ای دانا گفته است در مصراع دوم خاک، سرمنشأ خلقت انسان است که برای متشرعین حرفی منطقی و پذیرفتنی است. مصراع سوم ترکیب« ماهیت گذاره» زیبانیست و یکدفعه همین آدم که از ابتدا حرف های عادی زده مصراع عجیبی مثل مصراع چهارم بر زبان می آورد / راننده ی تاکسی که آرنجش را / از پنجره بیرون بگذارد خسته است،ص70، که تنها کلامی است موزون / چشمان تو چاه ملکوتی است عمیق،ص 85،/ جایی از تن گرم تر از گردن نیست،ص86،« گستره ی زبان» و استفاده از علامت جمع«ان» برای«رگ»، رگان به جای رگ ها،ص14، چشمانت بعد از مرگ هم در«صحن ملکوتم» جاری است،ص22، در صحن ملکوت من؟ شطح گونه ای است که شاعر برای خود ملکوتی قائل شده است. خلسه رعشه ناک،ص40 / درب بهشت،ص47/

- روی زیبا دو برابر شده است(البته به استثنای شعر نگارنده ی این متن)

- من مرد سفید شیشه ای هستم که،ص7 {مردی از بلور بودم که دنیا را باز می تاباند} از شاعران آمریکای لاتین.(ترجمه ی هنرور شجاعی)

- چشمان تو پیشوای هر بادام است {مرا کیفیت چشم تو کافی است / ریاضت کش به بادامی بسازه} بابا طاهر

- گیسوی رسیده تاکمرگاه تنت / تصویر یک آبشار نافرجام است،ص19،{مویت که رسیده تا کمر می رقصد / چون ریزش آبشار بر سنگ سفید} وبلاگ نگارنده،سال 1388 .

- مفهوم صدای هیس در تاریکی / یعنی که نباید کس آگاه شود {غیرت مردانه و شرم زنانه، گفتگوها را به نجوایی بدل کرد} شاملو .

- تو پلک که می زنی زمین می لرزد،ص28،{ مژگان به هم بزن که بپاشی جهان من} منزوی.

- از بوالهوسی نیست نظر بازی من،ص35،{در نظر بازی ما بی خبران حیرانند}سعدی .

- فکر همه چیز را نمودم غیر از / آن اشک که افشاگر اسرارم بود{ترا صبا و مرا آب دیده شد غماز ...} حافظ .

- از ماه که قرص خواب شب بود بپرس،ص46،{خودکشی دختران با قرص ماه}احمد عزیزی .

- تو دختر شاه پریان بودی و من ...{گر تو شاه دخترانی من خدای شاعرانم}حمید شیرازی .

(نمی دانم شاملو فقط می خواست حمیدی را از شعرش آویزان کن یا ...)

- در شبنم اگر خیره شوی می بینی / در وسعت کوچکش چه باغی خفته است،ص70،{دل هر ذره را که بشکافی / آفتابش در میان بینی

- می دیدم در خواب سری آویزان، ص 64 .(سعید میرزایی غزلی با قافیه و ردیف سر آویزان دارد)

- در کوه کسی کفتر چاهی نگرفت / در جوی حقیر«شاهی ماهی نگرفت .{هیچ صیادی در جویی حقیر مرواریدی صید نخواهد کرد}فروغ فرخزاد.

- ... شاید که / دوری تو آزمون دوزخ باشد{ای دوریت آزمون سخت زنده به گوری}شاملو .

- مرده است کسی که فارغ از رنج شود،ص67{مرد را دردی اگر باشد خوش است / درد بی دردی علاجش آتش است

- در عاشقی استخاره کردن غلط است،ص16{در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست}حافظ

- چشمانت ای کاش سبز یا قرمز می شد{چشمت چراغ سبز و سه راه همیشگی}منوچهر نیستانی.

- در چشم نه آبی و نه سبزت...،ص 30{دو چشم داشت دو سبز – آبی بلا تکلیف }منزوی

نهایت سخن اینکه می توان ضعف عمده ی این اثر را بی توجهی به زبان و اصول شعر کلاسیک به خاطر دغدغه ی مضمون آفرینی دانست چیزی شبیه آنچه در شعر متوسط سبک هندی اتفاق افتاد!

سید جعفر عزیزی – تیر ماه 1389

آمده ام

سید جعفر عزیزی — Thu, 09 Feb 2012 16:25:25 GMT

سلام

حدود یک سال و نیم از آخرین باری که به روز کردم گذشته است.تقریبا از سال 80 در هیچ کنگره ای شرکت نکرده بودم در هیچ مجله ای شعری چاپ نکرده بودم در هیچ محفل یا انجمنی حضور نداشتم خیلی از دوستانی که امروزه افتخارشان این است که مثلا در کنگره ی فواید ومضرات چیپس وپفک رتبه اورده اند زمانی که بنده در جشنواره های معتبر حضور داشته ام هنوز وارد حوزه ی شعر و ادبیات نشده بودند حرفی در رد و قبول این معیارها ندارم حرفم چیز دیگری است کاری به جایگاه شعرم ندارم که ادبیات برای من رسالت است و تمام زندگی ام، بعضی ها شعر مرا دوست دارند خیلی ها ندارند اما هیچگاه عدم حضورم به معنای دوری از این حال و هوا و دچار روزمرگی شدن نبوده است...خلاصه اینکه با وجودی که خیلی سال از باز شدن وبلاگم گذشته بود تصمیم گرفتم دوباره ارتباطم را با شاعران برقرارکنم با خودم فکر کردم بی حاشیه ترین جا میتواند همین فضای مجازی باشد این شد که تقریبا از 2سال پیش یا کمی پیشتر توجه بیشتری به این فضاکردم به روز میکردم جواب نظرات را میدادم شعر و داستان دوستان را میخواندم و هرجایی نکته ای به ذهنم میرسید مینوشتم و گاه فقط لذت میبردم و سکوت میکردم...همه چیز خوب بود...بی وبلاگ و با وبلاگ من که تمام دغدغه ام ادبیات بود حالا دوستانی جدید یافته بودم قدیمی ها را پیداکرده بودم...اما نمیدانم چرا همه چیز تغییر کرد؟...بدترین توهین را از عزیزترین هایم شنیدم رکیک ترین ناسزاها که گاه عصبی ام میکرد به شاعر بودن که هیچ به ادم بودن خیلی ها شک کردم...قبول دارم دوستان خوبی یافتم اما در خیلی از جاها باورم خدشه دار شد...به روز نکردم مدتها...باز هم توهین ها و تهمت ها ادامه داشت تا اینکه حتی قسمت نظرات را هم غیر فعال کردم...دوباره خزیدم به لاک تنهایی ام...دنبال ارامش گم شده ام بودم...دوباره گوشه گرفتم از هیاهو ها...هفته ای دوروز تدریس در دانشگاه دو روز در مدرسه ای غیر انتفاعی دوروز در موسسه ی قلم چی و کلاس های خصوصی کنکوری ادامه داشت با ارامش بیشتری به کارم میرسیدم در همین مدت هم طبق همان خصلت معلمی ام هرجا استعدادی دیدم برایش وقت گذاشتم و تمام تلاشم این بود اندازه ی سرسوزنی مفید باشم...انجمن دانشگاه را راه اندازی کردم آن هم به پاس هیجان و احترام دانشجوهای جوانم که مرا سرشار از حس زندگی میکردند...سرو سامانی به انبوه شعر هایم دادم مقاله های ناتمام را تمام و تمام شده ها را به چاپ سپردم .برایم دردناک است اما باید بگویم برای حفظ آرامشم از جماعت شعرا و محافلشان پرهیز کردم...خون دل خوردم و سکوت کردم ریاکاری ها و دورویی ها را دیدم و حرفی نزدم لبخندهای مسموم را تحمل کردم سعی کردم نه قضاوت کنم نه بخواهم بدانم که چه کسی راست میگوید و چه کسی دروغ ؟ فقط میشنیدم و تمام راه هایی را که میشد باز هم بشنوم بستم...

برای من همیشه همینطور است درست لحظه ای که برایم به ظاهر پایان همه چیز است عنایت خدا شامل حالم میشود و آغازی به میهمانی ام می اید طوریکه متوجه میشوم آن پایان پوست انداختنی بیشتر نبوده است...

تصمیم نداشتم به روز کنم تا اینکه عزیزی از من خواست مجدد این صفحه را به روز کنم گفتم فلانی مرا که میشناسی لحظه ی افرینش برایم از همه چیز مهم تراست و بی تعارف از آن لذت میبرم به نتیجه کار ندارم که چه از آب در می اید ؟اما این لحظات شیدایی برایم از قضاوت دیگران مهم تر است دنبال هیاهو و اثبات ونفی نیستم از نوشتن لذت میبرم همانقدر که از خواندن ودیدن و شنیدن ...هیچ ابایی ندارم وقتی شعری یا داستانی از نوجوانی میشنوم و لذت میبرم به اونگویم هر نوشته ای که برایم لذت بخش باشد میخوانم کاری هم ندارم حتی اگرمثلا صاحب آن جزو همان کسانی باشد که ذهنم را با حرفهایش آشفته کرده بود نهایت اینکه اثرش را میخوانم و تمام تلاشم را میکنم که نه من به کویش گذری کنم نه اجازه دهم او بخواهد به من نزدیک شود...پس به روز کردن من چه سودی دارد؟میترسم باز آشفته ام کنند...گفت (حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او / ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنیم) یا حرفها درست بوده که بپذیر و اگر برایت ناراحت کننده است و آن ها رابد میدانی خودت را تغییر بده اگر هم توهم بیمار گونه ی آنهاست تو را چه باک؟!تو به فرهنگ و ادبیات و هنر علاقه داری این هم فعالیتی فرهنگی است سعی کن از این فضا هم مثل بقیه ی فعالیت ها لذت ببری ...دیدم حرف به جایی است...

از خدا میخواهم این دریچه را به همان سویی که قبلا در بسیاری موارد برایم آرامش بخش و لذت بخش بود باز نگاه دارد...

تصمیم دارم ماهی یکبار به روز کنم...البته فاصله ی این به روز کردن تا به روز کردن بعدی شاید کوتاه باشد...این پست را شعر میگذارم...پست بعدی را اختصاص میدهم به نقد شعر یکی از شاعران جوان استان که مجموعه ای رباعی چاپ کرده اند هر چند بنا به دلایلی به شدت پرهیز داشتم اما به اصرار حوزه ی هنری این نقد را نوشتم...نقدی بر رباعی های اصغر عظیمی مهر...

شعر 1) تقدیم به حضرت رسول(حضرت در جواب کسی که می پرسد شما زیباترید یا حضرت یوسف زیباتر بوده اند میفرمایند برادرم یوسف زیبا بود اما من نمکین تر هستم)

هلهله ی باد و رقص سرو و صنوبر

در دهن گل ترانه های معطر

حال ستاره شگفت ماه پر از شور

شهر در انبوه آفتاب شناور

حس غریبی گرفته پنجره ها را

شور شگرفی نشسته بر در و پیکر

مثل هم آغوشی نسیم و علفزار

مثل دلی بی قرار خنده ی دلبر!

صف به صف از هر طرف ملایکه در جوش

پرشده از عطر نامت آینه یکسر

گرد به گردت تو در میانه ی آنها

شاخه ی زیتون در دهان کبوتر

آیه به آیه دل تو مصحف رویش

غربت دل های ماست شاخه ی بی بر!

خواستم از مهربانی تو بگویم

شرم قلم مانده و خجالت دفتر

=====

چاشنی شعرهایم از نمک توست

یوسفم و شاعران شهر برادر!

=====

سید آیینه های رو به تجلی

قدر تو را کس نبوده جز تو برابر

مژ ده ی باران شنیده اند ازین است

هلهله ی باد و رقص سرو و صنوبر...

شعر 2)

دست من نیست عاشقت شده ام من به تو فکر میکنم هرشب

نیستی، بی تو در دلم آوار میشود صدهزار بم هرشب

مثل سیگار لای انگشتم روبه پایانم و ندارمت آه...

سر من درد میکند بدجور میکشد تیر پشت هم هرشب!

خواب از من گزفته چشم تو هی خیال اجق وجق تا صبح

میرود راه روی اعصابم مثل اسبی که کرده رم، هرشب

از سر کار خسته برگشتن لقمه ای زهر مار کوفت کنی

بعد کانال های تلویزیون طبق معمول با خودم هرشب...

با خیال تو میرویم به پارک باخیال تو می رویم سفر

خسته که میشود، خیال تورا می زنم تا سحر قدم هرشب

تو به من فکر میکنی اصلا؟ ذهن نه زیاد اما هی

به تو درگیر دست کم هرروز به تو درگیر دست کم هرشب!

===

خنده ی تو طلوع خورشید است تو بخند آسمان تلخم را

خانه ات قبله ی نماز جنون دل من زایر حرم، هرشب

===

بامنی مثل جان که در بدن است باتوام مثل سایه ات باتو

روی کاناپه جای هردومان فاصله گرچه داده لم،هرشب

دست من نیست عاشقت شده ام نبض من تند می زند از تو

_ "دل به دریا بزن همین فردا..."

میخورم با خودم قسم هرشب!

من و هرشب دعای داشتنت از خدایی که مستجاب نکرد

این دعاهای هرشب من را نامم افتاد از قلم هرشب!

صبح خمیازه های نومیدی ظهر تکرار چرت تنهایی

عصر عصر مزخرف هرروز باز زانوی هرچه غم هرشب

نیستی حال و روز من خوش نیست پرم از حسرت هم آغوشی

گرچه در فکر های رنگی من با منی تا به صبحدم هرشب

هرشب و آه هرشب و هرشب هرشب و آه هر شب و هرشب

دست من نیست عاشقت شده ام من به تو فکر میکنم هرشب...

این روزها مدام به تو فکر میکنم...

سید جعفر عزیزی — Mon, 26 Jul 2010 15:09:52 GMT

وصف حالی از این روزها بخوانید...

این روزها کلافه ام و درخودم گمم

دیوانه ام به چشم همه نقل مردمم

این روزها عجیب شده کارهای من

مادر دخیل بسته به (آقا)برای من

مادر بزرگ گفته که معقول نیستم

این روزها مطابق معمول نیستم

همسایه گفته جن زده ام من بلا به دور

چیزیش میشود پسرک ازشما به دور

دکتر برای گفتن دردم مردد است

دلواپس خودم شده ام حال من بد است

از شاخه ای مدام به آن شاخه می پرم
شکلک برای آینه ها در می آورم

رودم ولی به عصمت دریا شبیه تر

عینیتم اگرچه به رویا شبیه تر

گاهی پرتده ام پرم از شوق آسمان

هی بال بال میزنم از ذوق آسمان

گاهی ازاشتیاق درو دشت بارور

بارود هم نشینم و باباد هم سفر

گاهی ولی شبیه به سنگم اسیر خود

گم گشته ای که تشنه لبم درکویر خود

کاری به کار آدم و عالم نداشتم

تنها اگر حضور تو را کم نداشتم

ای کاش اشک های مرا شانه میشدی

گیسوی روزگار مرا شانه میشدی

لبخندی ازتو سهم من ازباغ و گلشنت

ای کاش بودی و سر خود را به دامنت...

ای کاش ...کاش... کاش...پراز حسرتم مدام

همواره ناتمامم همواره ناتمام

کم دارد آسمان تورا بالهای من

ای کاش می رسید به گوشت صدای من

این قصه باحضور تو باید شود تمام

باتو اگر شروع نشد ابتدای من

هر شب سر نماز تو را گریه میکنم

کی مستجاب میشود آخر دعای من؟

حالم بد است بی خبرم از تو خسته ام

بگذار یک دقیقه خودت را به جای من

این روزها عجیب هوای تو کرده ام

تو بامنی نفس به نفس در هوای من

ازهرکسی سراغ مرا میتوان گرفت

نقل تمام شهر شده ماجرای من

مثل خوره به جان من افتاده چشم تو

یعنی که کار دست دلم داده چشم تو

آتش زدی به جان من و خون گریستم

لیلا شدی هر آینه مجنون گریستم

آن با من همیشه ی از من جدا تویی

سر فصل عاشقانه ی این ماجرا تویی

با من کسی نمانده بجز چشم های تو

مانده است روی هر غزلم رد پای تو

امروز چندشنبه چه ماهی است چندم است؟

تقویم روزهای مه آلوده ام گم است

انگار سالهاست شب است و مدام شب

آغاز هر سخن شب و ختم کلام شب

تا بشنوی سکوت مرا گوش تو کجاست؟

من سردم است آتش آغوش تو کجاست؟

کی جز تو می دهد سر و سامان به هرچه هست

با شور عشق می دهد او جان به هرچه هست؟

کز کرده ام کنار خودم گریه میکنم

انگار بر مزار خودم گریه میکنم

خون جای شیر و دایه ی من اشک و آه بود

یعنی گلیم بختم از اول سیاه بود

هی اشک و اشک خنده ی من مانده درقفس

بی آسمان پرنده ی من مانده درقفس

حالم بد است دل نگرانم بدون تو

دلخسته اززمین و زمانم بدون تو

وقتی تو نیستی شب من خیس گریه هاست

با گریه های هر شب من شهر آشناست

شب ایستاده منتظرم تا که له شوم

خردوخراب و خسته ی این فاصله شوم

شب پوزخند میزند از پشت پنجره

تا که بدل شوی تو برایم به خاطره

اما نه باز میرسی از راه ناگهان

مثل همان گذشته ی دلخواه ناگهان

رویای نا تمام به تو فکر میکنم

این روزها مدام به تو فکر میکنم

این روزها اگرچه پرو بال بسته ام

مثل همیشه چشم به راهت نشسته ام...

یاحق!

...وابستگی بد نیست

سید جعفر عزیزی — Fri, 28 May 2010 21:17:00 GMT

إذا الدُّرُّ زانَ حُسنُ وُجُوه

کانَ لِلدُّرّ حُسنُ وَجهِکِ زَینا

وَتَزیدینَ اَطیَب الطّیبِ طیبا

اَن تَمَسّیهِ اَینَ مِثلکِ اَینا؟

...دوگربه ایم که پیچیده ایم باز به هم

اتاق پرشده از شهوت تن ِ من و تو

من از تو گیج تو گیج یکی شدن بامن

اتاق پرشده از شهوتِ تن ِ من و تو

توسرگذاشته ای روی سینه ام،قلبم _

پرنده ای که پروپال می زند به قفس

پرازطراوت تکرار نام کوچک تو

که(جان) بگویی و من جان بگیرم از تو ودس _

تم از ترنم دروازه ی بهشت تو خیس

لبم به چشمه ی حیوان تو گره خورده

چقدر زن شده ای زیر قرمز این نور

دلم به زلف پریشان تو گره خورده

تو مثل لذت کشف جزیره ای بکری

به آستان تو نزدیک می شوم هربار

اگرچه زیر و بم این جزیره را بلدم

ازاشتیاق پرم بار اول است انگار_

که دکمه دکمه من از اشتیاق و تو از شرم

گرفته ایم گر و بند آمده نفس و...

چقدر طعم لبت مزه می دهد بگذار_

پرنده ای بشوم بشکنم در قفس و...

تو رودخانه ای ومن کویری از عطشم

نفس نفس پرم از شوق سر کشیدن تو

تنت بهشت برای منی که دوزخی ام

پرازرها شدنم شوق آسمان تن تو

تو آفتابی و من برف کوه های پراو

که ذره ذره مرا آب می کنی در خود

طلسم میکنی و مسخ می شوم ازتو

مرا هر آینه بی تاب می کنی درخود

شلال گیسوی تو صافی تعفن ها

تنت حریم فراموشی من‌ ِ خسته

چه مؤمنانه تنت این بهشت لذت را

سپرده ای به هم آغوشی من ِ خسته

ولو شده تن من روی تخت...سرگیجه...

جنازه ای شده ام روی سینه ی دریا

تو دست می کشی آرام روی پوست من

دوباره وسوسه ام می کنی دوباره مرا...

تهران_گیشا ٢٠ اردیبهشت

عسی ان تکرهوا شیئاوهوخیر لکم...

سید جعفر عزیزی — Fri, 09 Apr 2010 10:19:37 GMT

راستش اصلا دل و دماغ به روز کردن نداشتم تا اینکه دیشب برایم اتفاق بامزه ای رخ داد!

منزل دوستم بابک بودم که دوتا برگه برایم آورد که بگیر ،این هارا چند ماه پیش اینجا فراموش کرده ای و من هم هربار یادم می رود که آن ها به تو بدهم...دیدم دوتا شعر است یک غزل و یک چهارپاره...حقیقتا فراموش کرده بودم که اینجورشعری اینجانوشته ام و این شعرراهم دارم...به قول بابک البته حق داری چیزی از آن شب را به یاد نداری!...تصمیم گرفتم این دوتا شعر را بدون هیچ ویرایشی برای این پست انتخاب کنم...بخوانید لطفا

این روزها خورشید غمگین آسمان هم داغدار است

هرپنجره رویای چشم اندازها را سوگوار است

این روزها_دورازتو_حالم آنچنان خوش نیست تلخم

تقویم من چشم انتظارآن بهاری که قرار است...

****

این گردوخاکی را که می بینی فریب گرد باد است

این گردوخاکی را که می بینی غبار بی سوار است

جزخود ندارد مقصدی فواره،این اوج فریب است

آنچه به دریا می رسد روزی،مسیر آبشار است!

****

شاعر،بیاوواژه ها را خون بگریان.قوم خفته_

تاشانه ای همچون تورا پیدا کند چشم انتظاراست

ما شاعران هستیم،دورازچشم اغیاریم هرچند

یعنی شهید ناکجاآباد غربت بی مزار است!

****

این روزها منگم نگاهم بوی دلتنگی گرفته

آتش گرفته خانه ی قلبم اگرچه بردباراست

درآستین خنجرولی لبخندبرلبهای یاران

بایدبگویم از کدامین درد؟دردم بی شمار است

باطعنه ی تنهایی ام سرمی کنم این روزهارا

درچشم آن (دیگرکسان)هم روزگارم خنده دار است!

قلبم گل سرخی است زخمی دستهایم شاخه ای خشک

جانم اسیر بازی شوم و کثیف روزگار است

درمن زمستان و زمستان و زمستان و زمستان

گیرم بهاراست و بهار است و بهاراست وبهاراست

****

شایدپس از این روزهایم روی خوشبختی ببینند

تقویم من چشم انتظار آن بهاری که قرار است...

واما چهارپاره(میشود مثنوی هم باشد باوزن بلند!)

دوراز توام بی آنکه بخواهم

دورازمنی بی آنکه بخواهی

دنیای این من و تو بی هم

ماننددوراز آب دو ماهی

لبخندها غبار گرفته

آیینه در ملال مکدر

پوسیده درقفس دلمان چون_

رویای بالهای کبوتر

قدقامت نگاه ببندیم

روبه کدام پنجره باید

تاکی اسیر سایه ی شب ها

تا کی مدام دلهره باید؟

آغشته با تبسممان اشک

فریاددرسکوت گلوگیر

دلخوش به بد از آمد بدتر

راضی به هرچه داده ی تقدیر

مرگ است و مرگ ساقی این بزم

خون دل است باده به هرجام

حیف از ملال رفتن و رفتن

درکوره راه های بی انجام

قلب من و تو باغ کسالت

باغی که در تصرف درد است

سرداست دست های من ای دوست

ای دوست دست های تو سرد است!

هرسمت جغدجغدخرابی

هرسمت هی تداوم اندوه

خیره شدن در آینه مبهوت

هرروز هی تکلم اندوه

نفرین به روزگار که ناگاه

بین من و تو فاصله افتاد

آرامش دل توبه هم خورد

آرامشم به ولوله افتاد

خسته از آسمان و زمینم

خسته ازین توالی تکرار

هرروزمان شبیه به دیروز

ماییم و خشکسالی تکرار

کزکرده ام کنار خودم تا_

هرروز را به شب بکشانم

آرام گریه می کنم از درد

شب را به روز تا برسانم

مثل دو ما هی ایم من و تو

مثل دو ماهی دور از آب

مثل دوتا قناری عاشق

...........

یاحق!

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم/که گاه گاه براو دست اهرمن باشد

سید جعفر عزیزی — Thu, 21 Jan 2010 12:42:57 GMT

دوغزل از مجموعه ی چشمان تو شناسنامه ی من است

انتشارات نگیما 1380

شکفته گل به گل باغ از تماشایت

ربوده از کف من صبر،سروبالایت

چه می کند به من آن بوسه های پرهوست

چنین که سرخوشم از لحظه ای تماشایت!

نه سکر هیچ شرابی نه نشئه ی افیون

نکرده بیخودم از خود چنانکه لبهایت

دواستکان غزل عاشقانه می ریزم

سلامتی ِ تو و چشم های زیبایت

شراب تلخ کجا طعم بوسه از تو کجا؟

به وجد آمده جان از نگاه گیرایت

چه نسبت است مرا باتو من خزانم و تو

بهار آویزانست از سراپایت

اسیر سردی دیوارهاست دنیایم

پراست از تپش آفتاب دنیایت

###

تویی تو آن زن رویایی غزلهایم

اگرچه نیستم ای خوب مرد رویایت

بهمن 1378

تن تو گرمی دلچسب آفتاب بهار

دوچشم روشن تو؛اتفاق بی تکرار

دریچه واشد و ناگاه در اتاقم ریخت

پرنده پشت پرنده بهار پشت بهار

دقیقه ای که کنارت نشسته ام با شوق

فقط ز عمر همین لحظه میرود به شمار

نیاز نیست به قفل و کلید،یوسف من_

حریف وسوسه هایت نمی شود اینبار

خراب و خسته ام اما پراز ترنم عشق

شکسته بال و پراما از آسمان سرشار

مرارهاکن ازین چارچوب دلهره زا

مرا رها کن ازین رخوت کسالت بار

ببین چه گرد غریبی زدوریت بانو

به روی شانه ی آیینه ها شده آوار

###

مرا ببر به فراسوی هرچه بود و نبود

بگو به من که چگونه است آن سوی دیوار

فروردین 79

ای بسا ابلیس آدم رو که هست پس به هردستی نباید داد دست

سید جعفر عزیزی — Sun, 20 Dec 2009 07:59:23 GMT

غزلی ازمجموعه ی پشت این غزل...بخوانید

کی میشود عبور کنیم ازحصارها

گفتیم و گفته اند ازین گونه بارها

چشمانمان به راه سواران سپید شد

صرفه نبرده ایم ولی ازغبارها

باید به راه و رسم جنون اقتدا کنیم

وقتی ثمر نمی دهد این انتظارها

کاوه کجاست تاکه به فریاد ما رسد؟

روییده روی شانه ی ضحاک مارها

ماییم و روزهای مه آلود پیش رو

ماییم و ازهجوم خزان یادگارها

بخت بداست یا که دعا بی اثر شده

یاخواب مانده همت شب زنده دارها

@@@@

...رفتند تا من و تو بمانیم سربلند

بنویس روی سینه ی سنگ مزار ها

"دیر آمدی ای نگار سرمست "...

سید جعفر عزیزی — Wed, 28 Oct 2009 16:15:29 GMT

1) غزلی ازمجموعه ی « پشت این غزل مردی است ... » :

...اتاق دور سرم چرخ می زند انگار

دهان گشوده به بلعیدنم درو دیوار

ازارتفاع خودم پرت می شوم ناگاه

چنا نکه پرت شود دردهان دره، قطار

توالی شب و روزاست و مرگ تدریجی

نگاه ثانیه تلخ و دقیقه ها کشـــــــــــــدار

نشسته ایم که پایان ماجرا برسد

دوکرکس اند شب و روز، عمر مامردار!

گرفته بغض غریبی گلوی پنجره را

سکوت بر سر فریاد گشته است آوار

نریخت چشم کس آبی بر آتش جگرم

نبرد خاک مرا دست باد سمت بهار

■■■

اتاق سطل بزرگی از آشغال شده

پراست ازپاکتهای خالی از سیگار

پراست از کاغذ پاره ، ظرف های کثیف

پراست از بطری ، از پیاله های خمار

ومن مگس شدم و تارعنکبوت اتاق

اتاق آینه،من مثل لکه ای زنگار

به روی پنجره ها خاک مرگ پاشیدند

اتاق باد شدوهرچه بود مثل غبار!

■■■

غریبه آ...شبم از گریه خیس،همدم من

توالی ِ « دُ ، رُ ،می ، فا ، سُ ، لا ، سی » گیتار

■■■

غم ِ شگفت ! مرا با خودت ببر به جنون!

غم ِشگفت ! به تنهایی ام قدم بگذار !

■■■

اتاق نیست ، تو هم نیستی و من هم نیست

( تعمدی است اگر نیست می شود تکرار! )

2) « دیر آمدی ای نگار سرمست زودت ندهیم دامن از دست »

برای « تو » که دیرودور یافتمت :

تنهاتویی که مرد ِ درون ِ مرا زنی

یعنی فقط تو نیمه ی گم گشته ی منی

گیراترازسکوت ِ گلِ ِ سرخ حرفهات

بامن به لحن آینه ها حرف می زنی

کزکرده ام کنار خودم خسته و غریب

شایدحصارغربت«من» را«تو»بشکنی

این غول با طلسم تو در شیشه میشود

تنها تو می توانی اش از پا بیفکنی!

باتوچقدرحال من این روزها خوش است

سرشارم از پرنده و باران و روشنی

باتودوباره می شود از عشق حرف زد

ازگور ِشب به منزل ِ خورشید روزنی

ای دوست دستهای تو چترپناه من

ای دوست درهجوم ِ شب ِزخم مأ منی

حکم رهاییِ ِ من ِخسته به دست توست

من بیژنم هرآینه و تو تهمتنی!

زیباییت مدام که در شهر ِعاشقان

زیبایی و زبانزد هرکوی و برزنی

من هرچهار فصل خزان و فقط خزان

تو موسم ِ شکوفه و فصل ِ شکفتنی

خورشیدوچشم های تو یک سنگ ِبی بها

خارند دیگران و تو چون باغ و گلشنی

« می خواهمت » صریح تر ازاین نمی شود

تو خون ِجاری ِرگی و جان ِدرتنی

راهم اگرچه پیش ازین اشتباه بود

ازاین به بعد مقصدم از هرچه رفتنی

* * *

دورازتوأم اگرچه ... ولی باتوأم مدام

هرچند دیرو دور، تو آن نیمه ی منی

3) غزلی بااحترام وارادت به ساحت ستاره ء هشتم - امام رضا ( ع ) :

شب گریه است هرروزم تو لبخند خداهستی

برای تلخی این روزها مشکل گشا هستی

برای آسمان فرقی ندارد باز با گنجشک

اگرچه نیستم درخور من،اما تو رضاهستی

به پابوس تو می آید دلم هرلحظه تاهستم

به پابوس تو می آید دلم هرلحظه تا هستی

«سلام ٌ هی َ حتّی مطلع ُالفجر» است درگاهت

میان شهری ازنا آشنایان آشنا هستی

اگرجان را به شوق دیدنت آیینه گردانیم

تو نوری از خدایی شک ندارم هرکجا هستی

دلم تنگ است آقا روزهایم ابری و سردند

تو آن خورشید گرم در پس این روزها هستی

نفس تنگ است ازسنگینی این سنگ جانفرسا

میان تنگی این گور بی روزن هوا هستی

■■■

غریبی که غریبان جهان درسایه ات هستند

شب گریه است هرروزم تو لبخند خدا هستی

یاحق!

پشت این غزل

سید جعفر عزیزی — Fri, 09 Oct 2009 17:25:24 GMT

١)این پست با احترام تقدیم می شود به جناب آقای وودی آلن (به خاظر شالوده شکنی هری که برای دوم دراین هفته آن را دیدم)آقای رومن رولان(به خاطرژان کریستف که برای سوم بازهم درهمین هفته خوانده شد)به بابک سعیدی(که رباعی های زیرمدیون پنجه ی طلایی اوست که این روزها در محاق است)به کورش(دکه ی مطبوعاتی سرکوچه به خاطرسیگارهای اصلی که برایم کنار می گذارد)بانو شیما (که هنوز هم در روزهای بارانی لندن دلتنگ من میشود)و«تو»-که کاری کردی که به صداقت آیینه ها شک کنم.

٢)ازهمه ی دوستانی که با تهیه ی کتاب پشت این غزل مردی است...لطف خود را نثار من کردند ممنونم از دوستانی هم که در شهرهای اصفهان، شیراز،مشهد، همدان، بروجرد، زنجان و... قبول زحمت کرده اند وپخش کتاب را به عهده گرفته اند ، سپاسگزاری می کنم هنوز فرصت نکرده ام برایشان کتاب را بفرستم دراولین فرصت ارسال و آدرس کتابخانه هایی که کتاب رادارند اطلاع رسانی می شود.

٣)الف:گفتم آهن دلی کنم چندی   ندهم دل به هیچ دلبندی

ب: من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم   که گاه گاه براو دست اهرمن باشد

۴)این رباعی ها در شرایطی و در شبی نوشته شد که خواستم به احترام بابک همانطور که نوشته شده اینجا بیاید اگرغیرازین بود بعضی مصراع ها را تغییر می دادم

رباعی ها:

می سوزم ازتب و دهانم تلخ است

حالم خوش نیست آسمانم تلخ است

ازکوزه همان برون تراودکه دراوست

دلگیرمشواگرزبانم تلخ است

من ازشب وازبی توشدن می ترسم

ازبی تو شدن ازشب من می ترسم

ازاینکه به دریا نرسم ازاینکه

درخویش بگندم چولجن می ترسم

چیزی ازمن نمانده جزخاکستر

بربادبده هرآنچه دارم یکسر

چشمانت رامگیرازمن اما

من ازشب می ترسم ازشب می تر...

دورازتوزمین و آسمان سرگردان

پیراهن من گورواتاقم زندان

تاصبح توراگریستم تا خود صبح -

باران باران هی باران هی باران

درپرده چرا؟طشت ازبام افتاده

میخواستم آنجه را،به کام افتاده

درآغوشم نفس نفس می زنی و...

خرگوشی هستی که به دام افتاده

امشب تاصبح رادرآغوش منی

تن پوش توام من و تو تن پوش منی

خانه شده صحرای خیالی انگار

من یوزپلنگم و تو خرگوش منی!

تنها تویی وتویی وتنها من و من

ازقصه ی این جنون زبانم الکن

ازاین همه فاصله بدم می اید

ای کاش رها شویم از پیراهن!

تاچشم تو شعرناز می آغازد

دل قافیه را به چشم تو میبازد

بین من و این حسرت چندین ساله

پیراهن تو فاصله می اندازد

لبهای توو کلام تو شکروزهر

عاشق کشی چشمانت شهره ی شهر

درپوششی ازحریرپستانهایت

ماننددوقله ی فرو رفته درابر

(شاعرازعیب قافیه ونه غلط آن آگاه است...چرایی آمدن به این شکل توضیح داده شده است)

چشمان تو در شب سیاهم خورشید

لبهای توراهزاردل گشته شهید

مویت که رسیده تا کمر میرقصد

چون ریزش آبشار برسنگ سفید

دل دیده توراوکار دستم داده

هرچند به تو نمیرسد این جاده

می میرم اگرمرا برانی ازخود

چون ماهی از آب جدا افتاده

حالم بدوروزگارم ازآن بدتر

خانه شده از هرآنچه زندان بدتر

اشکم شده ازگدازه ها سوزان تر

آهم شده از سوز زمستان بدتر

تاچشمانم به چشم هایت افتاد

ازهرچه که هست و نیست گشتم آزاد

دست و دلم ازاینکه مبادا بروی

می لرزد مثل دامن تو در باد

وغزلی از مجموعه ی پشت این غزل مردی است:

بی تو گرفته رنگی از کابوس رویاهم

پژمرده در چشمان من شوق تماشاهم

ازمن چه مانده؟چارچوبی رو به ویرانی

طوفان بعدی می کند ازریشه آن را هم

این آخر خط است.بیزارم من از دنیا

می دانم از من سخت بیزار است دنیا هم

حتی اگریک گام دیگرمانده باشدباز

می خشکد ازبختی که دارم آب دریا هم

می آیدوآمد_اگردیروزبدتراز..._

امروزبدتر؛بدترازامروزفردا هم

کوآفتابی وقتی انبوه شب سربی

می بارد ازسمت زمین و آسمان با هم؟

**

دلخسته ازاین دور باطل،هی تسلسل هی_

داردسر ازبیراهه در می آورد راهم!

بامن جوانمردی کن ای مرگ و نجاتم ده

تو رستمی من بیژن افتاده در چاهم

عاصی شده سنگ صبوری که ندارم آه...

عاصی شده از ناله های گاه و بیگاهم

بااین دل بعد ازتو کی جای شگفتی داشت

خون پشت خون میزد اگرفواره با آهم!

پشت این غزل مردی است از همیشه عاشقتر

سید جعفر عزیزی — Sun, 16 Aug 2009 17:53:30 GMT

داستان سرا-پخش نشر ققنوس(02166460099)

اول اینکه اگر برای اطلاع رسانی چاپ مجموعه ی دوم نبود به روز نمیکردم حداقل در این شرایط

دوم اینکه هنوز نمیدانم چرا 10 شعر ازین مجموعه حذف شد؟سعی کردم فاکتورهایی دراین شعرها بیابم که باعث حذف آنها توسط ارشاد شده ولی نتوانستم یا اینکه در بعضی دیگر از شعرهایی که حذف نشده بود نیز این فاکتورهاوجودداشت حتما کار کارشناسی صورت گرفته!!!!برایم جالب بود که این دوستان نمیدانند اگر چند بیت اول یک غزل را حذف کنی دیگر غزلی نداریم 3شعر هم به این سرنوشت دچار شد.دوشعر دیگر هم ابیاتی از وسط آنها حذف شد که آنهارا در مجموعه گذاشتم

سوم اینکه چندین شعر درین مجموعه هست که دوستانی که از قدیم بنده را میشناسند میدانند متعلق به حداقل 10 سال پیش است ویاید در مجموعه ی اول چاپ میشد نخواستم مشمول زمانی بیشتر ازین شوند لذا در این مجموعه آنها اوردم شاید بهتر بودتاریخ را پاین آنها ذکر میکردم

چهارم اینکه دو مجموعه ی دیگر در دست چاپ هست یک مجموعه کار آیینی و یک مجموعه از شعرعای آزاد من

پنجم اینکه چرا باید تعارف کرد؟کتاب چاپ میشود برای پیدا کردن مخاطب و دیگر اینکه همه میدانیم که با هزینه های شخصی این روزها کتاب شعر شاعران جوان چاپ میشود مگر بعضی که که تافته ی جدا باقته اند البته نه از لحاظ شعری لذا توقعم از دوستان تهیه ی این مجموعه است اگر هم چیزی به عنوان نقد بنویسند که ممنون میشوم

در آخرین غزلی ازین مجموعه بخوانید

درحصارلبهایم شوق بوسه ای دیگر

چون کبوتری زخمی باز میزند پرپر

طعم سرخ لبهایت مانده زیر دندانم

_مثل آتشی خفته زیر تلّ, خاکستر_

باد میشوم از شوق توری حریر ابراست

آفتاب یعنی تو،آسمان ما بستر

کیستی تو ای مطلق کیستی که اینگونه

خواب واژه هایم را میزنی به هم یکسر؟

درسماع خونینی واژه واژه میرقصد

روح عاشقم باتو روی صفحه ی دفتر

شعر میشود آنگاه شعر،شعر یعنی تو

لحظه ای که بنشینیم روبروی یکدیگر

***

آسمانی از اندوه روزهای سرگردان

چشمه های تنهایی باغ های نیلوفر

***

گرچه خسته و تنها،گرچه بال و پر بسته

پشت این غزل مردی ست از همیشه عاشقتر

علاوه برنشرققنوس دوستان میتوانند با واریز٢٢٠٠تومان به شماره حساب٠٣٠٢٩٩۵١۶١٠٠٩بانک ملی به نام سیدجعفر عزیزی واطلاع به بنده از طریق کامنت یا ایمیل کتاب را تهیه فرمایند

دوستان کرمانشاهی هم میتوانند از کتابخانه های نیما(فاصله ی میدان کاشانی و ۴راه شیروخورشید)وکتابفروشی سیروان(چهر راه نو بهار)کتاب را تهیه فرمایند.