چشمان تو شناسنامه ي من است

آمده ام

سید جعفر عزیزی — Thu, 09 Feb 2012 16:25:25 GMT

سلام

حدود یک سال و نیم از آخرین باری که به روز کردم گذشته است.تقریبا از سال 80 در هیچ کنگره ای شرکت نکرده بودم در هیچ مجله ای شعری چاپ نکرده بودم در هیچ محفل یا انجمنی حضور نداشتم خیلی از دوستانی که امروزه افتخارشان این است که مثلا در کنگره ی فواید ومضرات چیپس وپفک رتبه اورده اند زمانی که بنده در جشنواره های معتبر حضور داشته ام هنوز وارد حوزه ی شعر و ادبیات نشده بودند حرفی در رد و قبول این معیارها ندارم حرفم چیز دیگری است کاری به جایگاه شعرم ندارم که ادبیات برای من رسالت است و تمام زندگی ام، بعضی ها شعر مرا دوست دارند خیلی ها ندارند اما هیچگاه عدم حضورم به معنای دوری از این حال و هوا و دچار روزمرگی شدن نبوده است...خلاصه اینکه با وجودی که خیلی سال از باز شدن وبلاگم گذشته بود تصمیم گرفتم دوباره ارتباطم را با شاعران برقرارکنم با خودم فکر کردم بی حاشیه ترین جا میتواند همین فضای مجازی باشد این شد که تقریبا از 2سال پیش یا کمی پیشتر توجه بیشتری به این فضاکردم به روز میکردم جواب نظرات را میدادم شعر و داستان دوستان را میخواندم و هرجایی نکته ای به ذهنم میرسید مینوشتم و گاه فقط لذت میبردم و سکوت میکردم...همه چیز خوب بود...بی وبلاگ و با وبلاگ من که تمام دغدغه ام ادبیات بود حالا دوستانی جدید یافته بودم قدیمی ها را پیداکرده بودم...اما نمیدانم چرا همه چیز تغییر کرد؟...بدترین توهین را از عزیزترین هایم شنیدم رکیک ترین ناسزاها که گاه عصبی ام میکرد به شاعر بودن که هیچ به ادم بودن خیلی ها شک کردم...قبول دارم دوستان خوبی یافتم اما در خیلی از جاها باورم خدشه دار شد...به روز نکردم مدتها...باز هم توهین ها و تهمت ها ادامه داشت تا اینکه حتی قسمت نظرات را هم غیر فعال کردم...دوباره خزیدم به لاک تنهایی ام...دنبال ارامش گم شده ام بودم...دوباره گوشه گرفتم از هیاهو ها...هفته ای دوروز تدریس در دانشگاه دو روز در مدرسه ای غیر انتفاعی دوروز در موسسه ی قلم چی و کلاس های خصوصی کنکوری ادامه داشت با ارامش بیشتری به کارم میرسیدم در همین مدت هم طبق همان خصلت معلمی ام هرجا استعدادی دیدم برایش وقت گذاشتم و تمام تلاشم این بود اندازه ی سرسوزنی مفید باشم...انجمن دانشگاه را راه اندازی کردم آن هم به پاس هیجان و احترام دانشجوهای جوانم که مرا سرشار از حس زندگی میکردند...سرو سامانی به انبوه شعر هایم دادم مقاله های ناتمام را تمام و تمام شده ها را به چاپ سپردم .برایم دردناک است اما باید بگویم برای حفظ آرامشم از جماعت شعرا و محافلشان پرهیز کردم...خون دل خوردم و سکوت کردم ریاکاری ها و دورویی ها را دیدم و حرفی نزدم لبخندهای مسموم را تحمل کردم سعی کردم نه قضاوت کنم نه بخواهم بدانم که چه کسی راست میگوید و چه کسی دروغ ؟ فقط میشنیدم و تمام راه هایی را که میشد باز هم بشنوم بستم...

برای من همیشه همینطور است درست لحظه ای که برایم به ظاهر پایان همه چیز است عنایت خدا شامل حالم میشود و آغازی به میهمانی ام می اید طوریکه متوجه میشوم آن پایان پوست انداختنی بیشتر نبوده است...

تصمیم نداشتم به روز کنم تا اینکه عزیزی از من خواست مجدد این صفحه را به روز کنم گفتم فلانی مرا که میشناسی لحظه ی افرینش برایم از همه چیز مهم تراست و بی تعارف از آن لذت میبرم به نتیجه کار ندارم که چه از آب در می اید ؟اما این لحظات شیدایی برایم از قضاوت دیگران مهم تر است دنبال هیاهو و اثبات ونفی نیستم از نوشتن لذت میبرم همانقدر که از خواندن ودیدن و شنیدن ...هیچ ابایی ندارم وقتی شعری یا داستانی از نوجوانی میشنوم و لذت میبرم به اونگویم هر نوشته ای که برایم لذت بخش باشد میخوانم کاری هم ندارم حتی اگرمثلا صاحب آن جزو همان کسانی باشد که ذهنم را با حرفهایش آشفته کرده بود نهایت اینکه اثرش را میخوانم و تمام تلاشم را میکنم که نه من به کویش گذری کنم نه اجازه دهم او بخواهد به من نزدیک شود...پس به روز کردن من چه سودی دارد؟میترسم باز آشفته ام کنند...گفت (حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او / ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنیم) یا حرفها درست بوده که بپذیر و اگر برایت ناراحت کننده است و آن ها رابد میدانی خودت را تغییر بده اگر هم توهم بیمار گونه ی آنهاست تو را چه باک؟!تو به فرهنگ و ادبیات و هنر علاقه داری این هم فعالیتی فرهنگی است سعی کن از این فضا هم مثل بقیه ی فعالیت ها لذت ببری ...دیدم حرف به جایی است...

از خدا میخواهم این دریچه را به همان سویی که قبلا در بسیاری موارد برایم آرامش بخش و لذت بخش بود باز نگاه دارد...

تصمیم دارم ماهی یکبار به روز کنم...البته فاصله ی این به روز کردن تا به روز کردن بعدی شاید کوتاه باشد...این پست را شعر میگذارم...پست بعدی را اختصاص میدهم به نقد شعر یکی از شاعران جوان استان که مجموعه ای رباعی چاپ کرده اند هر چند بنا به دلایلی به شدت پرهیز داشتم اما به اصرار حوزه ی هنری این نقد را نوشتم...نقدی بر رباعی های اصغر عظیمی مهر...

شعر 1) تقدیم به حضرت رسول(حضرت در جواب کسی که می پرسد شما زیباترید یا حضرت یوسف زیباتر بوده اند میفرمایند برادرم یوسف زیبا بود اما من نمکین تر هستم)

هلهله ی باد و رقص سرو و صنوبر

در دهن گل ترانه های معطر

حال ستاره شگفت ماه پر از شور

شهر در انبوه آفتاب شناور

حس غریبی گرفته پنجره ها را

شور شگرفی نشسته بر در و پیکر

مثل هم آغوشی نسیم و علفزار

مثل دلی بی قرار خنده ی دلبر!

صف به صف از هر طرف ملایکه در جوش

پرشده از عطر نامت آینه یکسر

گرد به گردت تو در میانه ی آنها

شاخه ی زیتون در دهان کبوتر

آیه به آیه دل تو مصحف رویش

غربت دل های ماست شاخه ی بی بر!

خواستم از مهربانی تو بگویم

شرم قلم مانده و خجالت دفتر

=====

چاشنی شعرهایم از نمک توست

یوسفم و شاعران شهر برادر!

=====

سید آیینه های رو به تجلی

قدر تو را کس نبوده جز تو برابر

مژ ده ی باران شنیده اند ازین است

هلهله ی باد و رقص سرو و صنوبر...

شعر 2)

دست من نیست عاشقت شده ام من به تو فکر میکنم هرشب

نیستی، بی تو در دلم آوار میشود صدهزار بم هرشب

مثل سیگار لای انگشتم روبه پایانم و ندارمت آه...

سر من درد میکند بدجور میکشد تیر پشت هم هرشب!

خواب از من گزفته چشم تو هی خیال اجق وجق تا صبح

میرود راه روی اعصابم مثل اسبی که کرده رم، هرشب

از سر کار خسته برگشتن لقمه ای زهر مار کوفت کنی

بعد کانال های تلویزیون طبق معمول با خودم هرشب...

با خیال تو میرویم به پارک باخیال تو می رویم سفر

خسته که میشود، خیال تورا می زنم تا سحر قدم هرشب

تو به من فکر میکنی اصلا؟ ذهن نه زیاد اما هی

به تو درگیر دست کم هرروز به تو درگیر دست کم هرشب!

===

خنده ی تو طلوع خورشید است تو بخند آسمان تلخم را

خانه ات قبله ی نماز جنون دل من زایر حرم، هرشب

===

بامنی مثل جان که در بدن است باتوام مثل سایه ات باتو

روی کاناپه جای هردومان فاصله گرچه داده لم،هرشب

دست من نیست عاشقت شده ام نبض من تند می زند از تو

_ "دل به دریا بزن همین فردا..."

میخورم با خودم قسم هرشب!

من و هرشب دعای داشتنت از خدایی که مستجاب نکرد

این دعاهای هرشب من را نامم افتاد از قلم هرشب!

صبح خمیازه های نومیدی ظهر تکرار چرت تنهایی

عصر عصر مزخرف هرروز باز زانوی هرچه غم هرشب

نیستی حال و روز من خوش نیست پرم از حسرت هم آغوشی

گرچه در فکر های رنگی من با منی تا به صبحدم هرشب

هرشب و آه هرشب و هرشب هرشب و آه هر شب و هرشب

دست من نیست عاشقت شده ام من به تو فکر میکنم هرشب...

این روزها مدام به تو فکر میکنم...

سید جعفر عزیزی — Mon, 26 Jul 2010 15:09:52 GMT

وصف حالی از این روزها بخوانید...

این روزها کلافه ام و درخودم گمم

دیوانه ام به چشم همه نقل مردمم

این روزها عجیب شده کارهای من

مادر دخیل بسته به (آقا)برای من

مادر بزرگ گفته که معقول نیستم

این روزها مطابق معمول نیستم

همسایه گفته جن زده ام من بلا به دور

چیزیش میشود پسرک ازشما به دور

دکتر برای گفتن دردم مردد است

دلواپس خودم شده ام حال من بد است

از شاخه ای مدام به آن شاخه می پرم
شکلک برای آینه ها در می آورم

رودم ولی به عصمت دریا شبیه تر

عینیتم اگرچه به رویا شبیه تر

گاهی پرتده ام پرم از شوق آسمان

هی بال بال میزنم از ذوق آسمان

گاهی ازاشتیاق درو دشت بارور

بارود هم نشینم و باباد هم سفر

گاهی ولی شبیه به سنگم اسیر خود

گم گشته ای که تشنه لبم درکویر خود

کاری به کار آدم و عالم نداشتم

تنها اگر حضور تو را کم نداشتم

ای کاش اشک های مرا شانه میشدی

گیسوی روزگار مرا شانه میشدی

لبخندی ازتو سهم من ازباغ و گلشنت

ای کاش بودی و سر خود را به دامنت...

ای کاش ...کاش... کاش...پراز حسرتم مدام

همواره ناتمامم همواره ناتمام

کم دارد آسمان تورا بالهای من

ای کاش می رسید به گوشت صدای من

این قصه باحضور تو باید شود تمام

باتو اگر شروع نشد ابتدای من

هر شب سر نماز تو را گریه میکنم

کی مستجاب میشود آخر دعای من؟

حالم بد است بی خبرم از تو خسته ام

بگذار یک دقیقه خودت را به جای من

این روزها عجیب هوای تو کرده ام

تو بامنی نفس به نفس در هوای من

ازهرکسی سراغ مرا میتوان گرفت

نقل تمام شهر شده ماجرای من

مثل خوره به جان من افتاده چشم تو

یعنی که کار دست دلم داده چشم تو

آتش زدی به جان من و خون گریستم

لیلا شدی هر آینه مجنون گریستم

آن با من همیشه ی از من جدا تویی

سر فصل عاشقانه ی این ماجرا تویی

با من کسی نمانده بجز چشم های تو

مانده است روی هر غزلم رد پای تو

امروز چندشنبه چه ماهی است چندم است؟

تقویم روزهای مه آلوده ام گم است

انگار سالهاست شب است و مدام شب

آغاز هر سخن شب و ختم کلام شب

تا بشنوی سکوت مرا گوش تو کجاست؟

من سردم است آتش آغوش تو کجاست؟

کی جز تو می دهد سر و سامان به هرچه هست

با شور عشق می دهد او جان به هرچه هست؟

کز کرده ام کنار خودم گریه میکنم

انگار بر مزار خودم گریه میکنم

خون جای شیر و دایه ی من اشک و آه بود

یعنی گلیم بختم از اول سیاه بود

هی اشک و اشک خنده ی من مانده درقفس

بی آسمان پرنده ی من مانده درقفس

حالم بد است دل نگرانم بدون تو

دلخسته اززمین و زمانم بدون تو

وقتی تو نیستی شب من خیس گریه هاست

با گریه های هر شب من شهر آشناست

شب ایستاده منتظرم تا که له شوم

خردوخراب و خسته ی این فاصله شوم

شب پوزخند میزند از پشت پنجره

تا که بدل شوی تو برایم به خاطره

اما نه باز میرسی از راه ناگهان

مثل همان گذشته ی دلخواه ناگهان

رویای نا تمام به تو فکر میکنم

این روزها مدام به تو فکر میکنم

این روزها اگرچه پرو بال بسته ام

مثل همیشه چشم به راهت نشسته ام...

یاحق!

...وابستگی بد نیست

سید جعفر عزیزی — Fri, 28 May 2010 21:17:00 GMT

إذا الدُّرُّ زانَ حُسنُ وُجُوه

کانَ لِلدُّرّ حُسنُ وَجهِکِ زَینا

وَتَزیدینَ اَطیَب الطّیبِ طیبا

اَن تَمَسّیهِ اَینَ مِثلکِ اَینا؟

...دوگربه ایم که پیچیده ایم باز به هم

اتاق پرشده از شهوت تن ِ من و تو

من از تو گیج تو گیج یکی شدن بامن

اتاق پرشده از شهوتِ تن ِ من و تو

توسرگذاشته ای روی سینه ام،قلبم _

پرنده ای که پروپال می زند به قفس

پرازطراوت تکرار نام کوچک تو

که(جان) بگویی و من جان بگیرم از تو ودس _

تم از ترنم دروازه ی بهشت تو خیس

لبم به چشمه ی حیوان تو گره خورده

چقدر زن شده ای زیر قرمز این نور

دلم به زلف پریشان تو گره خورده

تو مثل لذت کشف جزیره ای بکری

به آستان تو نزدیک می شوم هربار

اگرچه زیر و بم این جزیره را بلدم

ازاشتیاق پرم بار اول است انگار_

که دکمه دکمه من از اشتیاق و تو از شرم

گرفته ایم گر و بند آمده نفس و...

چقدر طعم لبت مزه می دهد بگذار_

پرنده ای بشوم بشکنم در قفس و...

تو رودخانه ای ومن کویری از عطشم

نفس نفس پرم از شوق سر کشیدن تو

تنت بهشت برای منی که دوزخی ام

پرازرها شدنم شوق آسمان تن تو

تو آفتابی و من برف کوه های پراو

که ذره ذره مرا آب می کنی در خود

طلسم میکنی و مسخ می شوم ازتو

مرا هر آینه بی تاب می کنی درخود

شلال گیسوی تو صافی تعفن ها

تنت حریم فراموشی من‌ ِ خسته

چه مؤمنانه تنت این بهشت لذت را

سپرده ای به هم آغوشی من ِ خسته

ولو شده تن من روی تخت...سرگیجه...

جنازه ای شده ام روی سینه ی دریا

تو دست می کشی آرام روی پوست من

دوباره وسوسه ام می کنی دوباره مرا...

تهران_گیشا ٢٠ اردیبهشت

عسی ان تکرهوا شیئاوهوخیر لکم...

سید جعفر عزیزی — Fri, 09 Apr 2010 10:19:37 GMT

راستش اصلا دل و دماغ به روز کردن نداشتم تا اینکه دیشب برایم اتفاق بامزه ای رخ داد!

منزل دوستم بابک بودم که دوتا برگه برایم آورد که بگیر ،این هارا چند ماه پیش اینجا فراموش کرده ای و من هم هربار یادم می رود که آن ها به تو بدهم...دیدم دوتا شعر است یک غزل و یک چهارپاره...حقیقتا فراموش کرده بودم که اینجورشعری اینجانوشته ام و این شعرراهم دارم...به قول بابک البته حق داری چیزی از آن شب را به یاد نداری!...تصمیم گرفتم این دوتا شعر را بدون هیچ ویرایشی برای این پست انتخاب کنم...بخوانید لطفا

این روزها خورشید غمگین آسمان هم داغدار است

هرپنجره رویای چشم اندازها را سوگوار است

این روزها_دورازتو_حالم آنچنان خوش نیست تلخم

تقویم من چشم انتظارآن بهاری که قرار است...

****

این گردوخاکی را که می بینی فریب گرد باد است

این گردوخاکی را که می بینی غبار بی سوار است

جزخود ندارد مقصدی فواره،این اوج فریب است

آنچه به دریا می رسد روزی،مسیر آبشار است!

****

شاعر،بیاوواژه ها را خون بگریان.قوم خفته_

تاشانه ای همچون تورا پیدا کند چشم انتظاراست

ما شاعران هستیم،دورازچشم اغیاریم هرچند

یعنی شهید ناکجاآباد غربت بی مزار است!

****

این روزها منگم نگاهم بوی دلتنگی گرفته

آتش گرفته خانه ی قلبم اگرچه بردباراست

درآستین خنجرولی لبخندبرلبهای یاران

بایدبگویم از کدامین درد؟دردم بی شمار است

باطعنه ی تنهایی ام سرمی کنم این روزهارا

درچشم آن (دیگرکسان)هم روزگارم خنده دار است!

قلبم گل سرخی است زخمی دستهایم شاخه ای خشک

جانم اسیر بازی شوم و کثیف روزگار است

درمن زمستان و زمستان و زمستان و زمستان

گیرم بهاراست و بهار است و بهاراست وبهاراست

****

شایدپس از این روزهایم روی خوشبختی ببینند

تقویم من چشم انتظار آن بهاری که قرار است...

واما چهارپاره(میشود مثنوی هم باشد باوزن بلند!)

دوراز توام بی آنکه بخواهم

دورازمنی بی آنکه بخواهی

دنیای این من و تو بی هم

ماننددوراز آب دو ماهی

لبخندها غبار گرفته

آیینه در ملال مکدر

پوسیده درقفس دلمان چون_

رویای بالهای کبوتر

قدقامت نگاه ببندیم

روبه کدام پنجره باید

تاکی اسیر سایه ی شب ها

تا کی مدام دلهره باید؟

آغشته با تبسممان اشک

فریاددرسکوت گلوگیر

دلخوش به بد از آمد بدتر

راضی به هرچه داده ی تقدیر

مرگ است و مرگ ساقی این بزم

خون دل است باده به هرجام

حیف از ملال رفتن و رفتن

درکوره راه های بی انجام

قلب من و تو باغ کسالت

باغی که در تصرف درد است

سرداست دست های من ای دوست

ای دوست دست های تو سرد است!

هرسمت جغدجغدخرابی

هرسمت هی تداوم اندوه

خیره شدن در آینه مبهوت

هرروز هی تکلم اندوه

نفرین به روزگار که ناگاه

بین من و تو فاصله افتاد

آرامش دل توبه هم خورد

آرامشم به ولوله افتاد

خسته از آسمان و زمینم

خسته ازین توالی تکرار

هرروزمان شبیه به دیروز

ماییم و خشکسالی تکرار

کزکرده ام کنار خودم تا_

هرروز را به شب بکشانم

آرام گریه می کنم از درد

شب را به روز تا برسانم

مثل دو ما هی ایم من و تو

مثل دو ماهی دور از آب

مثل دوتا قناری عاشق

...........

یاحق!

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم/که گاه گاه براو دست اهرمن باشد

سید جعفر عزیزی — Thu, 21 Jan 2010 12:42:57 GMT

دوغزل از مجموعه ی چشمان تو شناسنامه ی من است

انتشارات نگیما 1380

شکفته گل به گل باغ از تماشایت

ربوده از کف من صبر،سروبالایت

چه می کند به من آن بوسه های پرهوست

چنین که سرخوشم از لحظه ای تماشایت!

نه سکر هیچ شرابی نه نشئه ی افیون

نکرده بیخودم از خود چنانکه لبهایت

دواستکان غزل عاشقانه می ریزم

سلامتی ِ تو و چشم های زیبایت

شراب تلخ کجا طعم بوسه از تو کجا؟

به وجد آمده جان از نگاه گیرایت

چه نسبت است مرا باتو من خزانم و تو

بهار آویزانست از سراپایت

اسیر سردی دیوارهاست دنیایم

پراست از تپش آفتاب دنیایت

###

تویی تو آن زن رویایی غزلهایم

اگرچه نیستم ای خوب مرد رویایت

بهمن 1378

تن تو گرمی دلچسب آفتاب بهار

دوچشم روشن تو؛اتفاق بی تکرار

دریچه واشد و ناگاه در اتاقم ریخت

پرنده پشت پرنده بهار پشت بهار

دقیقه ای که کنارت نشسته ام با شوق

فقط ز عمر همین لحظه میرود به شمار

نیاز نیست به قفل و کلید،یوسف من_

حریف وسوسه هایت نمی شود اینبار

خراب و خسته ام اما پراز ترنم عشق

شکسته بال و پراما از آسمان سرشار

مرارهاکن ازین چارچوب دلهره زا

مرا رها کن ازین رخوت کسالت بار

ببین چه گرد غریبی زدوریت بانو

به روی شانه ی آیینه ها شده آوار

###

مرا ببر به فراسوی هرچه بود و نبود

بگو به من که چگونه است آن سوی دیوار

فروردین 79

ای بسا ابلیس آدم رو که هست پس به هردستی نباید داد دست

سید جعفر عزیزی — Sun, 20 Dec 2009 07:59:23 GMT

غزلی ازمجموعه ی پشت این غزل...بخوانید

کی میشود عبور کنیم ازحصارها

گفتیم و گفته اند ازین گونه بارها

چشمانمان به راه سواران سپید شد

صرفه نبرده ایم ولی ازغبارها

باید به راه و رسم جنون اقتدا کنیم

وقتی ثمر نمی دهد این انتظارها

کاوه کجاست تاکه به فریاد ما رسد؟

روییده روی شانه ی ضحاک مارها

ماییم و روزهای مه آلود پیش رو

ماییم و ازهجوم خزان یادگارها

بخت بداست یا که دعا بی اثر شده

یاخواب مانده همت شب زنده دارها

@@@@

...رفتند تا من و تو بمانیم سربلند

بنویس روی سینه ی سنگ مزار ها

"دیر آمدی ای نگار سرمست "...

سید جعفر عزیزی — Wed, 28 Oct 2009 16:15:29 GMT

1) غزلی ازمجموعه ی « پشت این غزل مردی است ... » :

...اتاق دور سرم چرخ می زند انگار

دهان گشوده به بلعیدنم درو دیوار

ازارتفاع خودم پرت می شوم ناگاه

چنا نکه پرت شود دردهان دره، قطار

توالی شب و روزاست و مرگ تدریجی

نگاه ثانیه تلخ و دقیقه ها کشـــــــــــــدار

نشسته ایم که پایان ماجرا برسد

دوکرکس اند شب و روز، عمر مامردار!

گرفته بغض غریبی گلوی پنجره را

سکوت بر سر فریاد گشته است آوار

نریخت چشم کس آبی بر آتش جگرم

نبرد خاک مرا دست باد سمت بهار

■■■

اتاق سطل بزرگی از آشغال شده

پراست ازپاکتهای خالی از سیگار

پراست از کاغذ پاره ، ظرف های کثیف

پراست از بطری ، از پیاله های خمار

ومن مگس شدم و تارعنکبوت اتاق

اتاق آینه،من مثل لکه ای زنگار

به روی پنجره ها خاک مرگ پاشیدند

اتاق باد شدوهرچه بود مثل غبار!

■■■

غریبه آ...شبم از گریه خیس،همدم من

توالی ِ « دُ ، رُ ،می ، فا ، سُ ، لا ، سی » گیتار

■■■

غم ِ شگفت ! مرا با خودت ببر به جنون!

غم ِشگفت ! به تنهایی ام قدم بگذار !

■■■

اتاق نیست ، تو هم نیستی و من هم نیست

( تعمدی است اگر نیست می شود تکرار! )

2) « دیر آمدی ای نگار سرمست زودت ندهیم دامن از دست »

برای « تو » که دیرودور یافتمت :

تنهاتویی که مرد ِ درون ِ مرا زنی

یعنی فقط تو نیمه ی گم گشته ی منی

گیراترازسکوت ِ گلِ ِ سرخ حرفهات

بامن به لحن آینه ها حرف می زنی

کزکرده ام کنار خودم خسته و غریب

شایدحصارغربت«من» را«تو»بشکنی

این غول با طلسم تو در شیشه میشود

تنها تو می توانی اش از پا بیفکنی!

باتوچقدرحال من این روزها خوش است

سرشارم از پرنده و باران و روشنی

باتودوباره می شود از عشق حرف زد

ازگور ِشب به منزل ِ خورشید روزنی

ای دوست دستهای تو چترپناه من

ای دوست درهجوم ِ شب ِزخم مأ منی

حکم رهاییِ ِ من ِخسته به دست توست

من بیژنم هرآینه و تو تهمتنی!

زیباییت مدام که در شهر ِعاشقان

زیبایی و زبانزد هرکوی و برزنی

من هرچهار فصل خزان و فقط خزان

تو موسم ِ شکوفه و فصل ِ شکفتنی

خورشیدوچشم های تو یک سنگ ِبی بها

خارند دیگران و تو چون باغ و گلشنی

« می خواهمت » صریح تر ازاین نمی شود

تو خون ِجاری ِرگی و جان ِدرتنی

راهم اگرچه پیش ازین اشتباه بود

ازاین به بعد مقصدم از هرچه رفتنی

* * *

دورازتوأم اگرچه ... ولی باتوأم مدام

هرچند دیرو دور، تو آن نیمه ی منی

3) غزلی بااحترام وارادت به ساحت ستاره ء هشتم - امام رضا ( ع ) :

شب گریه است هرروزم تو لبخند خداهستی

برای تلخی این روزها مشکل گشا هستی

برای آسمان فرقی ندارد باز با گنجشک

اگرچه نیستم درخور من،اما تو رضاهستی

به پابوس تو می آید دلم هرلحظه تاهستم

به پابوس تو می آید دلم هرلحظه تا هستی

«سلام ٌ هی َ حتّی مطلع ُالفجر» است درگاهت

میان شهری ازنا آشنایان آشنا هستی

اگرجان را به شوق دیدنت آیینه گردانیم

تو نوری از خدایی شک ندارم هرکجا هستی

دلم تنگ است آقا روزهایم ابری و سردند

تو آن خورشید گرم در پس این روزها هستی

نفس تنگ است ازسنگینی این سنگ جانفرسا

میان تنگی این گور بی روزن هوا هستی

■■■

غریبی که غریبان جهان درسایه ات هستند

شب گریه است هرروزم تو لبخند خدا هستی

یاحق!

پشت این غزل

سید جعفر عزیزی — Fri, 09 Oct 2009 17:25:24 GMT

١)این پست با احترام تقدیم می شود به جناب آقای وودی آلن (به خاظر شالوده شکنی هری که برای دوم دراین هفته آن را دیدم)آقای رومن رولان(به خاطرژان کریستف که برای سوم بازهم درهمین هفته خوانده شد)به بابک سعیدی(که رباعی های زیرمدیون پنجه ی طلایی اوست که این روزها در محاق است)به کورش(دکه ی مطبوعاتی سرکوچه به خاطرسیگارهای اصلی که برایم کنار می گذارد)بانو شیما (که هنوز هم در روزهای بارانی لندن دلتنگ من میشود)و«تو»-که کاری کردی که به صداقت آیینه ها شک کنم.

٢)ازهمه ی دوستانی که با تهیه ی کتاب پشت این غزل مردی است...لطف خود را نثار من کردند ممنونم از دوستانی هم که در شهرهای اصفهان، شیراز،مشهد، همدان، بروجرد، زنجان و... قبول زحمت کرده اند وپخش کتاب را به عهده گرفته اند ، سپاسگزاری می کنم هنوز فرصت نکرده ام برایشان کتاب را بفرستم دراولین فرصت ارسال و آدرس کتابخانه هایی که کتاب رادارند اطلاع رسانی می شود.

٣)الف:گفتم آهن دلی کنم چندی   ندهم دل به هیچ دلبندی

ب: من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم   که گاه گاه براو دست اهرمن باشد

۴)این رباعی ها در شرایطی و در شبی نوشته شد که خواستم به احترام بابک همانطور که نوشته شده اینجا بیاید اگرغیرازین بود بعضی مصراع ها را تغییر می دادم

رباعی ها:

می سوزم ازتب و دهانم تلخ است

حالم خوش نیست آسمانم تلخ است

ازکوزه همان برون تراودکه دراوست

دلگیرمشواگرزبانم تلخ است

من ازشب وازبی توشدن می ترسم

ازبی تو شدن ازشب من می ترسم

ازاینکه به دریا نرسم ازاینکه

درخویش بگندم چولجن می ترسم

چیزی ازمن نمانده جزخاکستر

بربادبده هرآنچه دارم یکسر

چشمانت رامگیرازمن اما

من ازشب می ترسم ازشب می تر...

دورازتوزمین و آسمان سرگردان

پیراهن من گورواتاقم زندان

تاصبح توراگریستم تا خود صبح -

باران باران هی باران هی باران

درپرده چرا؟طشت ازبام افتاده

میخواستم آنجه را،به کام افتاده

درآغوشم نفس نفس می زنی و...

خرگوشی هستی که به دام افتاده

امشب تاصبح رادرآغوش منی

تن پوش توام من و تو تن پوش منی

خانه شده صحرای خیالی انگار

من یوزپلنگم و تو خرگوش منی!

تنها تویی وتویی وتنها من و من

ازقصه ی این جنون زبانم الکن

ازاین همه فاصله بدم می اید

ای کاش رها شویم از پیراهن!

تاچشم تو شعرناز می آغازد

دل قافیه را به چشم تو میبازد

بین من و این حسرت چندین ساله

پیراهن تو فاصله می اندازد

لبهای توو کلام تو شکروزهر

عاشق کشی چشمانت شهره ی شهر

درپوششی ازحریرپستانهایت

ماننددوقله ی فرو رفته درابر

(شاعرازعیب قافیه ونه غلط آن آگاه است...چرایی آمدن به این شکل توضیح داده شده است)

چشمان تو در شب سیاهم خورشید

لبهای توراهزاردل گشته شهید

مویت که رسیده تا کمر میرقصد

چون ریزش آبشار برسنگ سفید

دل دیده توراوکار دستم داده

هرچند به تو نمیرسد این جاده

می میرم اگرمرا برانی ازخود

چون ماهی از آب جدا افتاده

حالم بدوروزگارم ازآن بدتر

خانه شده از هرآنچه زندان بدتر

اشکم شده ازگدازه ها سوزان تر

آهم شده از سوز زمستان بدتر

تاچشمانم به چشم هایت افتاد

ازهرچه که هست و نیست گشتم آزاد

دست و دلم ازاینکه مبادا بروی

می لرزد مثل دامن تو در باد

وغزلی از مجموعه ی پشت این غزل مردی است:

بی تو گرفته رنگی از کابوس رویاهم

پژمرده در چشمان من شوق تماشاهم

ازمن چه مانده؟چارچوبی رو به ویرانی

طوفان بعدی می کند ازریشه آن را هم

این آخر خط است.بیزارم من از دنیا

می دانم از من سخت بیزار است دنیا هم

حتی اگریک گام دیگرمانده باشدباز

می خشکد ازبختی که دارم آب دریا هم

می آیدوآمد_اگردیروزبدتراز..._

امروزبدتر؛بدترازامروزفردا هم

کوآفتابی وقتی انبوه شب سربی

می بارد ازسمت زمین و آسمان با هم؟

**

دلخسته ازاین دور باطل،هی تسلسل هی_

داردسر ازبیراهه در می آورد راهم!

بامن جوانمردی کن ای مرگ و نجاتم ده

تو رستمی من بیژن افتاده در چاهم

عاصی شده سنگ صبوری که ندارم آه...

عاصی شده از ناله های گاه و بیگاهم

بااین دل بعد ازتو کی جای شگفتی داشت

خون پشت خون میزد اگرفواره با آهم!

پشت این غزل مردی است از همیشه عاشقتر

سید جعفر عزیزی — Sun, 16 Aug 2009 17:53:30 GMT

داستان سرا-پخش نشر ققنوس(02166460099)

اول اینکه اگر برای اطلاع رسانی چاپ مجموعه ی دوم نبود به روز نمیکردم حداقل در این شرایط

دوم اینکه هنوز نمیدانم چرا 10 شعر ازین مجموعه حذف شد؟سعی کردم فاکتورهایی دراین شعرها بیابم که باعث حذف آنها توسط ارشاد شده ولی نتوانستم یا اینکه در بعضی دیگر از شعرهایی که حذف نشده بود نیز این فاکتورهاوجودداشت حتما کار کارشناسی صورت گرفته!!!!برایم جالب بود که این دوستان نمیدانند اگر چند بیت اول یک غزل را حذف کنی دیگر غزلی نداریم 3شعر هم به این سرنوشت دچار شد.دوشعر دیگر هم ابیاتی از وسط آنها حذف شد که آنهارا در مجموعه گذاشتم

سوم اینکه چندین شعر درین مجموعه هست که دوستانی که از قدیم بنده را میشناسند میدانند متعلق به حداقل 10 سال پیش است ویاید در مجموعه ی اول چاپ میشد نخواستم مشمول زمانی بیشتر ازین شوند لذا در این مجموعه آنها اوردم شاید بهتر بودتاریخ را پاین آنها ذکر میکردم

چهارم اینکه دو مجموعه ی دیگر در دست چاپ هست یک مجموعه کار آیینی و یک مجموعه از شعرعای آزاد من

پنجم اینکه چرا باید تعارف کرد؟کتاب چاپ میشود برای پیدا کردن مخاطب و دیگر اینکه همه میدانیم که با هزینه های شخصی این روزها کتاب شعر شاعران جوان چاپ میشود مگر بعضی که که تافته ی جدا باقته اند البته نه از لحاظ شعری لذا توقعم از دوستان تهیه ی این مجموعه است اگر هم چیزی به عنوان نقد بنویسند که ممنون میشوم

در آخرین غزلی ازین مجموعه بخوانید

درحصارلبهایم شوق بوسه ای دیگر

چون کبوتری زخمی باز میزند پرپر

طعم سرخ لبهایت مانده زیر دندانم

_مثل آتشی خفته زیر تلّ, خاکستر_

باد میشوم از شوق توری حریر ابراست

آفتاب یعنی تو،آسمان ما بستر

کیستی تو ای مطلق کیستی که اینگونه

خواب واژه هایم را میزنی به هم یکسر؟

درسماع خونینی واژه واژه میرقصد

روح عاشقم باتو روی صفحه ی دفتر

شعر میشود آنگاه شعر،شعر یعنی تو

لحظه ای که بنشینیم روبروی یکدیگر

***

آسمانی از اندوه روزهای سرگردان

چشمه های تنهایی باغ های نیلوفر

***

گرچه خسته و تنها،گرچه بال و پر بسته

پشت این غزل مردی ست از همیشه عاشقتر

علاوه برنشرققنوس دوستان میتوانند با واریز٢٢٠٠تومان به شماره حساب٠٣٠٢٩٩۵١۶١٠٠٩بانک ملی به نام سیدجعفر عزیزی واطلاع به بنده از طریق کامنت یا ایمیل کتاب را تهیه فرمایند

دوستان کرمانشاهی هم میتوانند از کتابخانه های نیما(فاصله ی میدان کاشانی و ۴راه شیروخورشید)وکتابفروشی سیروان(چهر راه نو بهار)کتاب را تهیه فرمایند.

.................................

سید جعفر عزیزی — Mon, 18 May 2009 23:07:32 GMT

مثل خیلی های دیگر کتاب من هم به نمایشگاه نرسید.میخواستم با مطلب دیگری به روز کنم به سرم زداین بار هم شعری بنویسم بخشهایی از یک منظومه را بخوانید

من ِهمیشه ی در بی تویی مچاله شده

ستاره ای که اسیر سیاه چاله شده

پرنده بودم و زندانی ِ قفس شده ام

جنازه ای که فقط میکشد نفس شده ام

من از اهالی ِ خورشید بوه ام مردم!

پراززلالی ِ خورشید بوده ام مردم!

به شب دچار ولی ازتبارخورشیدم

عجیب نیست که چشم انتظار خورشیدم

.......

چه شدکه من سراز اقلیم شب درآوردم

به این عجوزه ی پتیاره باور آوردم؟

کدام دست نوشته است سرنوشتم را

کدام وسوسه از دست من بهشتم را...؟

............

اگرچه کودک این روزهای من خسته است_

اگرچه بال به سوی توپرزدن بسته است_

هنوزهم پرم از غربت چکاوک ها

پر از رهایی ِ دلچسب ِ بادبادک ها

...............

من آن تصور تلخ پرنده از قفسم

همیشه وحشتی آمیخته است با نفسم

..........

نوشته ام شعری باز از نبودن تو

دلم خوش است به این روز وشب سرودن تو

چقدر کاغذ بیهوده هی سیاه کنم

که تو نباشی وعمراینچنین تباه کنم؟

اتاق پرشده از ناگهان کاغذها

ومن جزیره ی گنگی میان کاغذها
............

چقدرتاریکم من چقدر نوری تو

چقدر ازشب من دوردوردوری تو؟

چقدر آه ...چقدر آه... آه ...آه ..چقدر

چقدرچشم بدوزم به راه آه... چقدر؟

دلم گرفته ازین هی تسلسل شب وشب

ادامه دارد تاکی تسلسل شب و شب؟

دلم گرفته ازین شهر_پایتخت دروغ_

که مردمش همه پوشیده اند رخت دروغ

..........

چنانکه سکر خیالت خمار میشکند

طلسم باغ به دست بهار میشکند

شنیده اید که رسم است گاه پایین و...

شنیده اید که گهگاه پشت برزین و...

همیشه ماه پس ِپشت ابر پنهان نیست

همیشه فصل رجزخوانی زمستان نیست

هنوز آینه ام گرچه غرق زنگارم

هنوزهم که هنوزاست ازتو سرشارم

چه باشتاب گذرمیکندقطارزمان

به سمت هیچ سفر میکند قطار زمان

درایستگاه«تو»شایدکمی درنگ کند

مگر که زشتی خودرابه «تو»قشنگ کند

چه بوده حاصلم از این قمار هرروزه

کجاست مقصداین گیرودارهرروزه؟

تویی دلیل نفس میکشم هنوز اگر

هنوز دردل شب مؤمنم به روز اگر

مرابه منطق چشمت مجاب کن ای یار!

دوباره در شب من آفتاب کن ای یار!

چقدرسایه ی مشکوک در حوالی ماست

به جز تبرچه کسی فکر خشکسالی ماست؟

که باغ خشک شود هیزم اجاق شویم

بروثمر برود هیزم اجاق شویم

.....

مرابه فصل غزل های عاشقانه ببر

مراکه گم شده ام درخودم به خانه ببر...

همیشه وحشتی آمیخته است ب